Προσφατες Δημοσιευσεις


Σεμινάρια γαστρονομίας

Σεμινάρια γαστρονομίας


Για δεύτερη συνεχή χρονιά, το Ίδρυμα “Καπετάν Βασίλη” σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Μεσσηνίας και υπό την αιγίδα του περιοδικού Αθηνόραμα και της διοργάνωσης Χρυσοί Σκούφοι, διοργανώνουν στην Costa Navarino, σεμινάρια γαστρονομίας για τους επαγγελματίες της εστίασης.

Τα σεμινάρια θα πραγματοποιηθούν στο Navarino Dunes, στην Costa Navarino, στις 5,6 & 7 Μαΐου 2014 και έχουν ως στόχο την ανάδειξη και καθιέρωση της Μεσσηνιακής κουζίνας και την ενίσχυση των τοπικών προϊόντων. Το τριήμερο σεμινάριο θα δώσει την ευκαιρία στους επαγγελματίες της εστίασης της Μεσσηνίας να καταγράψουν στοιχεία, παραδείγματα και πρακτικές οδηγίες και προτάσεις, αλλά κυρίως να γνωρίσουν από κοντά, σημαντικούς επαγγελματίες του χώρου όπως η Νένα Ισμυρνόγλου, ο Λευτέρης Λαζάρου και ο Δόξης Μπεκρής, ενώ θα αποκομίσουν πολύτιμες συμβουλές και γνώση.
Οι τρεις διακεκριμένοι σεφ, θα μαγειρέψουν και θα παρουσιάσουν μεσσηνιακές συνταγές, ενώ αναγνωρισμένοι ειδικοί στον τομέα της γαστρονομίας θα δώσουν πρακτικές συμβουλές. Πιο συγκεκριμένα, το τριήμερο σεμινάριο, περιλαμβάνει την εκπαίδευση περίπου 150 επαγγελματιών της εστίασης, από την ευρύτερη περιοχή της Μεσσηνίας. Η διάρκεια του κάθε σεμιναρίου θα είναι 3 ώρες και θα περιλαμβάνει θεωρητικό και πρακτικό κύκλο.
Κάθε σεμινάριο ολοκληρώνεται με γευσιγνωσία των πιάτων που μαγειρεύτηκαν. Σκοπός των σεμιναρίων είναι η εκπαίδευση στην ιδιαίτερη παραδοσιακή κουζίνα της Μεσσηνίας αξιοποιώντας τα εκλεκτά τοπικά προϊόντα που παράγονται στην περιοχή. Κύριος στόχος παραμένει η ανάδειξη και προβολή των τοπικών γεύσεων, μιας περιοχής η οποία διαθέτει ιδιαίτερο πλούτο σε γαστρονομική παράδοση αλλά και ποιοτικές πρώτες ύλες.
Ο κ. Ξενοφών Κάππας Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος Καπετάν Βασίλη δήλωσε:«Αποστολή του Ιδρύματος είναι η συμβολή στη συνέχιση του έργου που ξεκίνησε ο Καπετάν Βασίλης με σκοπό την καθιέρωση της Μεσσηνίας ως πρότυπου και υποδείγματος σε όλα τα επίπεδα. Τα εκπαιδευτικά σεμινάρια γαστρονομίας, που διοργανώνονται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, θα βοηθήσουν τους επαγγελματίες της Μεσσηνίας με τον καλύτερο τρόπο στην προσπάθειά τους για την ανάδειξη της περιοχής και των προϊόντων της» και συμπλήρωσε: «Ευχαριστούμε θερμά, όλους τους συνεργάτες μας για την πολύτιμη στήριξή που μας προσφέρουν στην προσπάθεια αυτή για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά».
Ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας κ. Δημήτριος Μανιάτης δήλωσε «Το Επιμελητήριο Μεσσηνίας βρίσκεται πάντα δίπλα σε προσπάθειες που έχουν στόχο να αναδείξουν και να αναπτύξουν τη Μεσσηνία» και συμπλήρωσε: «Είμαστε σίγουροι ότι τα Σεμινάρια θα προσφέρουν σημαντικότατη βοήθεια και ενημέρωση στους επαγγελματίες της εστίασης της Μεσσηνίας με σκοπό τη βελτίωση των υπηρεσιών μας και την περαιτέρω ανάπτυξή της την οποία όλοι επιδιώκουμε».
Σημειώνεται ότι τα σεμινάρια απευθύνονται αποκλειστικά σε επαγγελματίες μάγειρες, CHEF, ιδιοκτήτες εστιατορίων και ξενοδοχειακών μονάδων. Το αναλυτικό πρόγραμμα καθώς και οι εισηγητές των σεμιναρίων, έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας στο: www.kalamatacvb.gr & www.messinianchamber.gr.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ

Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ

Το ρόλο της συλλογικής μνήμης σε κοινωνίες που αντιμετωπίζουν ιστορικές προκλήσεις, εξετάζει η ακαδημαϊκός Σούζαν Άλκοκ. Η Μεσσηνία από τους αρχαϊκούς μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους στην έρευνά της.


Το θέμα της συλλογικής μνήμης και ο τρόπος με τον οποίο επεξεργάζονται οι λαοί το παρελθόν τους για να οραματιστούν το μέλλον τους, αποτελεί σίγουρα ένα δύσκολο όσο και συναρπαστικό θέμα. Η Σούζαν Άλκοκ, καθηγήτρια κλασικής αρχαιολογίας και κλασικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, επιχειρεί να το προσεγγίσει με τη μελέτη της «Αρχαιολογίες του ελληνικού παρελθόντος-τοπία, μνημεία και αναμνήσεις» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Τον καλαίσθητο τόμο έχει επιμεληθεί ο Τάσος Νικολόπουλος ενώ τη μετάφραση υπογράφει η Αντουανέττα Καλλέγια.

Η κοινωνική μνήμη είναι μια δύναμη πολύ ισχυρή αλλά και πολύ φευγαλέα. Οι μνήμες επικαλύπτονται και ανταγωνίζονται η μία την άλλη, με τον καιρό μεταβάλλονται ή διαγράφονται – ο κόσμος ξεχνά. Τα προβλήματα διογκώνονται όταν μιλούμε για λαούς του μακρινού παρελθόντος. Πώς θα πρέπει να συλλάβουμε, για παράδειγμα, τις μνήμες των αρχαίων Ελλήνων; Ο Πήτερ Μπερκ έθεσε ορθά το ερώτημα που αποτελεί και τον κορμό αυτού του βιβλίου: «Ποιος θέλει ποιον να θυμάται τι και γιατί; Ποιανού η εκδοχή του παρελθόντος καταγράφεται και διατηρείται;»

Η συγγραφέας εξετάζει τρεις περιπτώσεις, που αφορούν διαφορετικές χρονικές περιόδους και διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Και οι τρεις ωστόσο περιστρέφονται γύρω από έναν λαό που βρισκόταν υπό ειδικό καθεστώς καταπίεσης και συνθήκες μετασχηματισμού: πρόκειται για την Ελλάδα της πρώιμης Ρωμαιοκρατίας, την Κρήτη της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής, τη Μεσσηνία από τους αρχαϊκούς μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους. Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο της έκδοσης : «Το βιβλίο δείχνει ότι ο υλικός πολιτισμός και πιο συγκεκριμένα οι αρχαιολογικές μαρτυρίες των τοπίων και των μνημείων μπορούν να αποκαλύψουν διαδρομές της μνήμης και της λήθης –μνημονικές πρακτικές και μορφές συλλογικής αμνησίας– σε κοινωνίες του παρελθόντος».

Η Susan E. Alcock είναι καθηγήτρια κλασικής αρχαιολογίας και κλασικών σπουδών στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και Έφορος στο Μουσείο Αρχαιολογίας Kelsey. Έλαβε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ.Έχει συγγράψει πολλές μελέτες, είναι μέλος της εκδοτικής επιτροπής των περιοδικών Journal of Archaeological Research, Journal of Social Archaeology και Archaeological Dialogues, καθώς και των σειρών «Ο Ελληνικός Πολιτισμός στον Ρωμαϊκό Κόσμο», «Θέματα της Σύγχρονης Αρχαιολογίας» και «Παγκόσμια Αρχαιολογία» του Cambridge University Press.

Πληροφορίες: «Αρχαιολογίες του ελληνικού παρελθόντος-τοπία, μνημεία και αναμνήσεις», της Σούζαν Άλκοκ, μετάφραση: Αντουανέττα Καλλέγια, εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
clickatlife.gr
Πέμπτη, Απριλίου 17, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ

ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ


Το γεγονός του θανάτου αλλά και τα τελετουργικά έθιμα που τον συνοδεύουν, όταν χρησιμοποιούνται για να ερμηνεύσουν προβλήματα κοσμοθεωρητικού και βιοθεωρητικού χαρακτήρα, μπορεί να γίνει το μέσον για να ερευνηθεί η ιδεολογία ή να γίνει το τυπολογικό κριτήριο για τον προσδιορισμό ενός πολιτισμικού συστήματος.

Ο θάνατος κατέχει εξέχουσα θέση στην γενικότερη νεοελληνική φαντασία και μάλιστα στην σημαντικότερη εκδήλωσή του: την σκέψη του δημοτικού ποιητή.

Στο μοιρολόγι δεν υπάρχει θεωρία θανάτου και μέλλουσας ζωής, δεν υπάρχει μια μεταφυσική που να δικαιώνει το θάνατο και να υπόσχεται μια μετά θάνατον ζωή. Ο Ελληνικός λαός είναι πιστός σε μια παράδοση που ανάγεται στην Ομηρική ποίηση, όπου η εικόνα του κάτω κόσμου απηχεί την αρχαία Ελληνική μυθολογία για τον Άδη. Η εικόνα αυτή δεν μπόρεσε να εξαλειφθεί από τη συνείδηση του λαού δύο χιλιετίες χριστιανικής ζωής, παρά την σφοδρή καταδίκη της από την Εκκλησία.

Στη Μεσσηνία, όπως και στη Μάνη, επικρατεί ολόκληρη εθιμοτυπία για τα μοιρολόγια. Όταν πεθάνει κάποιος οι γυναίκες του χωριού πηγαίνουν στο «κάθισμα», κάθονται γύρω-γύρω από το νεκρό και αρχίζουν ένα διάλογο με μοιρολόγια.
Οι γυναίκες μοιρολογούν το νεκρό ιεραρχικά, που, όταν πρόκειται για άνδρα, ξεκινά από τη μάνα και συνεχίζεται από την αδελφή, την κόρη και, τέλος, καταλήγει στη γυναίκα του. Αποτελεί τιμή για την οικογένεια του νεκρού να μοιρολογηθεί από άτομο εκτός της οικογένειας.
Τη γυναίκα που λέει ένα μοιρολόι δεν πρέπει να τη διακόψει κανένας και αυτή που θέλει να συνεχίσει ζητά την άδειά της. Το μοιρολόι αρχίζει με το ξενύχτισμα του νεκρού, συνεχίζεται όταν το φέρετρο μεταφέρεται στην εκκλησία και αλλάζει μ' ένα σπασμωδικό κλάμα μέσα στην εκκλησία την ώρα της ακολουθίας. Γίνεται εντονότερο στο δρόμο προς το νεκροταφείο, όπου ενώνεται με τις φωνές των συγγενών του νεκρού, και αποκορυφώνεται μπροστά στον τάφο.
Οι μοιρολογήτρες, μερικές από τις οποίες κάνουν μεγάλα ταξίδια για να θρηνήσουν ένα μακρινό συγγενή τους ή κάποτε και ανθρώπους που δε συνάντησαν ποτέ, αυτοσχεδιάζουν βασικά τα μοιρολόγια τους δίπλα στο νεκρό, με βάση ορισμένες τυπικές φράσεις που επαναλαμβάνονται σταθερά.

Στη Μεσσηνία το μοιρολόι, εκτός από το γεγονός του θανάτου, έχει θέση και σε κάθε άλλο γεγονός που προκαλεί ψυχικό πόνο και μεγάλη στεναχώρια.

Από αυτή την ιδιαιτερότητα θα ξεκινήσουμε την παρουσίαση ενός μικρού - ενδεικτικού ανθολογίου Μεσσηνιακών μοιρολογιών.

Κλαίνε τα μάβρα τα βουνά και χύνουν μάβρα δάκρια!
Χλίβεται και η φτωχολογιά στον κάμπο της Μεσσένιας.
Τραγούδι κάνει καν το ειπεί και μοιρολίοϊ βγαίνει:
-Τι ν το κακό που που γίνικε το φετεινόν το χρόνο
Πόπεσε πάγος κ’ έκαψε αμπέλια και σταφίδες;
Μαβρίσανε τα κλήματα, σαν καψαλιά γινήκαν.
Έτσι αραχλιάσαν και οι καρδιές, σα να τις πήρε η φούγα,
Γιατί ψωμί δε θάχουνε να βγάλουνε το χρόνο!
Και θα λιμάξουν για φαί τα γόνατα θα τρέμουν.
Κι από την πείνα την πολλή κι απ’ την απελπισιά τους
Θα παν στο φούρνο για ψωμί, στο μαγαζί γι’ αλέβρι:
-Φούρνιαρη, φίλε μπιστικέ, και κοσμαγαπημένε,
Ένα ψωμάκι δόσε μου να φάνε τα παιδιά μου!
-Εδώ δεν είν’ για τις ψυχές, κουμούτσια να μοιράζουν
Ζυγιάζουνε με την οκά, πουλάνε με το δράμι!...
Παίρνει και πάει στο μαγαζί, όμοια τον αποπαίρνουν
Την πίστωση του κόψανε, ζητάν κι όσα τους θέλει!
Και πάει στο σπίτι κλαίγοντα, κρατώντα το κεφάλι
Ψωμί γυρέβουν τα μικρά, δεν έχει να τους δώσει!

Τρίτη Τετράδη κρυαδερή, πέφτει φαρμακωμένη
Παρασκευή με το χιονιά, Σάββατο με το κρύο
Κι έπεσε πάγος κι έκαψε αμπέλια και σταφίδες!
Δεν καίει σταφίδες μοναχά, φουγιάζει και καρδούλες
τι που θα βρούν να φαν ψωμί, προσφάϊ με τι θα πάρουν;
Κλαίνε οι τρανοί, κλαίνε οι μικροί, κλαίνε τα παλληκάρια
και τα μικρούλια τα παιδιά τρέμουν από την πείνα!
Τα γλέπει η μάνα και πονεί, πατέρας και σπαράζει,
αφήνουν το καμάρι τους, διώχνουν την περηφάνεια
και με τα χέρια σταυρωτά σ’ αρχόντου σπίτι τρέχουν
στην άκρη στέκουν της αβλής και σα ζητιάνοι λένε:
-Σεις αρχόντοι πόχετε γιομάτα τα κεμέρια
Δόστε και μας να ζήσουμε κι ότι έχουμε δικά σας!
Κι ακούνε μια σκληρή φωνή, φαρμάκι γιομισμένη.
-Απ την αβλή να φύγετε, λερώσατε τις πλάκες
κ’ εμείς λεφτά δεν δίνουμε να κάνετ, ασωτείες!
-Δεν θέλουμε για φορεσιές, να ζήσουν τα παιδιά μας!
Κανείς δεν τους σπλανίζεται, ο χάρος τους λυπάται!

Ένα ιστορικό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μοιρολόι:
Το παρακάτω μοιρολόγι δημοσιεύτηκε στην Μεσσηνιακή εφημερίδα «Φως» την 5η Ιουνίου 1905. Αυτό, το απήγγειλε μοιρολογούσα η αδελφή του δολοφόνου του Πρωθυπουργού Θ. Δεληγιάννη κατά την κηδεία του δολοφονηθέντος. Εκεί αφού έκλαψε αρκετά μαζί με άλλους, με συγκινητικό μοιρολόγι, ανέλυσε το κακούργημα του αδελφού της ωρυόμενη και μαλλιοτραβούμενη.

Βρε διάβολε και Σατανά
Απόνταν εγεννήθηκες κάνα καλό δεν έκανες
Τρέχ’ από δω, τρέχ’ από κει
στο διάβολο και στην οργή
Δεν έπαιρνες μια τριχιά
Να δέσης στο λαιμούλι σου
Ω και να πάης να πνιγής παρά ετούτο πούκαμες
και σκότωσες το βασιλιά
Το βασιλέα του ντουνιά.
Η μοίρα ζου ζε μοίρανε
Κάνα καλό να μην ιδής.
Τώρα στα τελευταία ο διάβολος σε συγκολλήθη
να κάνης το πολύ κακό
και να σκλαβώσης το λαό.
Είναι ντροπή και συφορά
που κάθουμαι και μελετώ
τον πομπεμένο, το λωβό
που έπιασε και σκότωσε
ένα πανώριο πρόσωπο.
Τώρα θα ιδού από δανά
που θέλουν να σε κόψουσι.
Με το βασιλικό σπαθί.
να δικηωθή ο βασιλιάς
όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς.

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από τη συλλογή του Γιάννη Αναπλιώτη «ΑΡΧΕΙΟΝ» Καλαμάτας

Οι ορδές τους αιμοσταγούς Ιμπραήμ Πασά πέρασαν και από την Άνω Μεσσηνία. Άφησε τα ίχνη της καταστροφής στην περιοχή και ιδιαίτερα στη Μονή Βουλκάνου. Οι καλόγεροι αντιστάθηκαν και εκατοντάδες ήρωες από τις γύρω περιοχές πρότειναν τα στήθη τους στους βάρβαρους επιδρομείς. Οι λεηλασίες των Τούρκων, αλλά και οι απώλειες του έμψυχου δυναμικού, ήταν μεγάλες.
Το κατωτέρω ποίημα- τραγούδι- μοιρολόγι μαρτυράει για του λόγου το αληθές:

Λύπη που το ‘χουν τα βουνά
λύπη που το ‘χουν κι οι κάμποι
κι ένα ψηλό πολύ ψηλό
βουνό σαν το Βουλκάνο
κι εκείνο λύπη το κρατά
και λύπη το βασταίνει.

Π΄χει τους κλέφτες τους πολλούς, τους Κολοκοτρωναίους
ολημερίς τα πίνανε
ψηλά στο Μοναστήρι
το βράδυ βγαίναν στα βουνά
πιάναν τα καραούλια.

Πέμπτη, Απριλίου 17, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Άγνωστα αρχαιολογικά ευρήματα της Άνω Μεσσηνίας

Άγνωστα αρχαιολογικά ευρήματα της Άνω Μεσσηνίας


Όταν προ ημερών ξεκινούσαμε μια ιστορική έρευνα για τα άγνωστα αρχαιολογικά ευρήματα του τόπου μας, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η έρευνα αυτή εκτός από ιστορικό πλαίσιο θα αποκτούσε και αυτό της επικαιρότητας!

Γνωρίζοντας ότι κάποτε, κάπου στο χωριό Φίλια, βρέθηκαν αρχαία ψηφιδωτά δάπεδα, αναζητήσαμε να μάθουμε περισσότερα στοιχεία.
Ανατρέχοντας στις εφημερίδες και στα δημοσιεύματα της εποχής, 110 χρόνια πριν, μπορέσαμε να βρούμε πλήθος δημοσιευμάτων που αφορούσαν το χρονικό της ανακάλυψης των αρχαιοτήτων. Παραθέτουμε αμέσως παρακάτω ένα χαρακτηριστικό δημοσίευμα της εβδομαδιαίας εφημερίδας "ΤΟ ΑΣΤΥ" στις 05/06/1900:
«Η αρχαία Ανδανία. Πώς ευρέθη το ψηφιδωτόν. (Εκτάκτου ανταποκριτού μας) ΔΙΑΒΟΛΙΤΣΙ 1 Ιουνίου. Το όντως σπουδαιότατον υπό αρχαιολογικήν έποψιν εν Φίλια ψηφιδωτόν ανεκαλύφθη κατ’ αρχάς υπό του ιδιοκτήτου Δημ. Κρομμύδα, όστις πάραυτα ανήγγειλε τούτο προς τον εν Διαβολιτσίω σχολάρχην κ. Παναγ. Οικονομίδην. Την επιούσαν ο κ. σχολάρχης μετά των ελληνοδιδασκάλων μεταβάντες ενήργησαν μικράν ανασκαφήν εξ ης ήλθεν εις φως η κεντρική παράστασις εν η εικονίζεται θησιομαχία εκ διαφόρων θηρίων, λεόντων, πανθήρων κλπ., τινές των προτομών ως και τα υπό πανθήρων συρόμενα άρματα, εφ’ ων επιβαίνουσιν οπλίται με τας επιγραφάς Ευνούδας, Ευηνίων και Ιέρωνος. Εν συνεννοήσει δε μετά του κ. αστυνόμου εφρόντισε περί της διασώσεως του αριστουργήματος τούτου, και συγχρόνως ειδοποίσε διά τηλεγραφήματος το υπουργείον, το οποίον δι’ ετέρου τηλεγραφήματος διέταξεν αυτόν να προβή εις την ολοσχερή ανασκαφήν του μέρους εκείνου δι’ εργατών. Μετά ταύτα αφίκετο και ο Γενικός έφορος των αρχαιοτήτων κ. Καββαδίας όστις μετά του κ. Σχολάρχου μεταβάς εκεί κατεδάφισε τον εν τω μέσω του ψηφιδωτού εκτισμένον ναΐσκον και ανέσκαψεν εντελώς το μέρος εκείνο όπου ανεκαλύφθησαν και αι επίλοιποι προτομαί. Την επομένην ο κ. Καββαδίας συνοδευόμενος υπό του Σχολάρχου Διαβολιτσίου ανεχώρησεν εις Ιθώμην προς επίσκεψην της αρχαίας Μεσσήνης. Το ψηφιδωτόν ευρέθη εις τους πρόποδας της λοφοσειράς ένθα ευρίσκεται το φρούριον της αρχαίας Ανδανίας, το νυν καλούμενον «Ελληνικόν». Παρά το ψηφιδωτόν φαίνονται αι βάσεις τείχους αρχαιοτάτου ένθα πιθανόν, κατά τον κ. Καββαδίαν, είνε το Γυμνάσιον και τα άλλα οικοδομήματα της αρχαιοτάτης μεσσηνιακής πόλεως Ανδανίας. Οι χωρικοί διηγούνται ότι το άροτρον δεν εισχωρεί βαθέως εις την γην διότι συναντά ογκολίθους• εις πολλά δε μέρη είνε και ορατοί οι λίθοι ούτοι. Ήδη καθ’ εκάστην συρρέει εκεί πλήθος ανθρώπων•το δε μέρος τούτο κατέστη αληθές προσκυνητήριον. Πάντες όμως εκφράζουσι την ευχήν ίνα όσω τάχιον ενεργηθώσιν ανασκαφαί και έλθη εις φως η αρχαία Ανδανία ένθα ελατρεύετο ο Απόλλων, η Δήμητρα, η Κόρη και οι Κάββειροι. - Εν τη Ιθώμη ο κ. Καββαδίας μαθών ότι το ηγουμενοσυμβούλιον της Μονής Βουλκάνου μεταφέρει την εικόνα της Θεοτόκου, μίαν των υπό του Λουκά ιστορηθεισών δώδεκα, εις την εν Μεσσήνη κατά την 23 Αυγούστου τελουμένην πανήγυριν την νύκτα και ότι η πομπή αναχωρεί εκ Μεσσήνης μετά την δύσιν του ηλίου εξέφρασε την ιδέαν, ως ο Σχολάρχης κ. Οικονομίδης μας είπεν, ότι τούτο είνε απομίμησις της εν τη αρχαία Ανδανία τελέσεως των μυστηρίων, περί ων αναφέρει πλαξ τις σωζομένη εν το χωρίω «Κωνσταντίνοι» του δήμου Ανδανίας εκτισμένη εν τη θύρα του ναού.»

Η είδηση για αυτή την αρχαιολογική ανακάλυψη δημοσιεύτηκε τότε σε όλες τις εφημερίδες με τίτλους:
Τα εν Ανδανία μωσαϊκά
Και άλλο μωσαϊκόν εις την Ανδανίαν
Το παρά την Ανδανίαν μωσαϊκόν
Η αρχαία Ανδανία
Σχετικά με το μωσαϊκό από το Διαβολίτσι
Σπουδαίον αρχαιολογικόν εύρημα
Καταστροφή αρχαίου μωσαϊκού
κ.α.

Το γεγονός αυτής της ανακάλυψης είχε ενθουσιάσει το πανελλήνιο. Χαρακτηριστικό είναι ότι η εφημερίδα "ΤΟ ΑΣΤΥ", μια εβδομάδα αργότερα από τη δημοσίευση της είδησης που αναδημοσιεύσαμε, επανέρχεται με νέο της άρθρο εκθειάζοντας τα ευρήματα και τον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής:
«Επανήλθεν εξ Ανδανίας ο Γενικός έφορος των Αρχαιοτήτων κ. Καββαδίας παραμείνας αυτόθι επί αρκετάς ημέρας χάριν των γινομένων εκχωματώσεων επί του μέρους ένθα ανευρέθη το μωσαϊκόν ούτινος εκτενή περιγραφή εδώσαμεν εις προηγούμενον φύλλον του «Άστεως». Κατά το διάστημα της αυτόθι διαμονής του κ. Καββαδία απεκαλύφθησαν δύο ακόμη μωσαϊκά εξόχου τέχνης όπως και το πρώτον, κατά τι όμως ολίγον μεγαλείτερα. Τα μωσαϊκά ταύτα είνε δυστυχώς κατεστραμμένα εις το κέντρον ένθα θα έφερον παραστάσεις απαραμίλλου τέχνης και κάλλους, ως καταφαίνεται εκ των θαυμασίων κοσμημάτων τα οποία εν είδει πλαισίου [περιθέουσι] την κεντρικήν παράστασιν. Η τελειότης της τέχνης ήτις παραιτηρείται και εις τα δύο μωσαϊκά, τα οποία ανεκαλύφθησαν τελευταίως, είνε τοιαύτη ώστε νομίζει κανείς ότι ο Παρθενών της Ακροπόλεως εχρησίμευσεν ως μοδέλλον εις τον επεξεργασθέντα ταύτα τεχνίτην. Η αρχιτεκτονική έχει να σπουδάση πολλά και επί των δύο τούτων αριστουργημάτων και να λάβη απεικονίσματα αρχιτεκτονικών συμπλεγμάτων, τα οποία μέχρι τούδε παραμένουν άγνωστα εις την επιστήμην. Ούτω επί του ενός των μωσαϊκών τούτων φέρεται σχεδόν κιγκλιδώματος απαραμίλλου τέχνης και κάλλους το οποίον πολύ απέχει από του να προσομοιάζη με το σήμερον εν χρήσει εις διαφόρους οικίας και περιβόλους. Το ότι η οικοδομή εις την οποίαν ανήκουσι τα μωσαϊκά ταύτα σχετίζεται με τα μυστήρια του Καρνασείου άλσους δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, οποία όμως ήτο η οικοδομή αύτη και προς τι εχρησιμοποιείτο δεν εξηκριβώθη ακόμη. Εις τα μωσαϊκά ταύτα παρατηρείται τούτο το περίεργον, ότι ενώ η εξωτερική επιφάνεια αυτών έχει επεξεργασθή μετά θαυμαστής τέχνης, η κάτωθεν αυτών επιφάνεια του εδάφους εφ’ ης έχει επικολληθή φέρει στερεά κολλητικήν ουσίαν πάχους ημίσεως μόλις δακτύλου. Ήδη με την ελαχίστην προστριβήν τα μωσαϊκά δύνανται να καταστραφώσι και διά τούτο ο κ. Καββαδίας έλαβε την πρόνοιαν ώστε και τα τρία ταύτα ευρήματα να τα περιβάλλη μία οικοδομή. Ταύτης η κατασκευή ήρχισεν ήδη αποπερατούται δε μετ’ ολίγας ημέρας. Η καταστροφή των κεντρικών παραστάσεων των μωσαϊκών οφείλεται εις την θρησκομανίαν του μεσαιώνος, κατά τον οποίον επί τούτω είχεν ανεγερθή ναός και εθεωρείτο αμάρτημα [ασύγνωστον] να υπάρχουν τοιαύται παραστάσεις εις τα κέντρα των καλλιτεχνημάτων. Το μέρος ένθα ευρέθησαν τα μωσαϊκά ευρίσκεται εντός της περιφερείας του χωρίου Φίλια και πλησίον του ποταμού Χάραδρου, όπου έκειτο το Καρνάσσειον άλσος. Εις Ανδανίαν θα επιστρέψη μετ’ ολίγας ημέρας ο κ. Καββαδίας, θα ενεργηθώσι δε συστηματικώτεραι ανασκαφαί, καθ’ όσον ελπίζεται να έλθουν εις φως και άλλα ευρήματα εξόχου τέχνης, όπως και τα μωσαϊκά.»

Παρά τις ελπίδες όμως της εφημερίδας, ολόκληρης της περιοχής μας αλλά και των αρχαιολόγων, το θέμα ξεχάστηκε και ο αρχαιολογικός χώρος «θάφτηκε». Σήμερα, μετά από 110 χρόνια ελάχιστοι κάτοικοι της περιοχής γνωρίζουν κάτι για τα ευρήματα αυτά αλλά και για την αρχαιολογική αξία του τόπου.

Απευθυνθήκαμε στην αρχαιολογική υπηρεσία να συλλέξουμε περισσότερες πληροφορίες . Εκεί, με μεγάλη μας έκπληξη ενημερωθήκαμε ότι το υπουργείο πολιτισμού έχει εγκρίνει οικονομικό κονδύλι για εργασίες στην αρχαία Ανδανία! Συγκεκριμένα, από το Τμήμα Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων & Αρχαιογνωστικής Έρευνας που υπάγεται στη Διεύθυνση Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων, πληροφορηθήκαμε ότι ο χώρος της αρχαίας Ανδανίας έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα «Έρευνα, αναστήλωση, ανάδειξη και συντήρηση πολιτιστικής κληρονομιάς». Αναλυτικά, το πρόγραμμα προβλέπει: α) Απαλλοτριώσεις για αναδείξεις μνημείων και αρχαιολογικών χώρων (άρθρο 18 του Ν.3028/2002) β) (1) Αποζημιώσεις ιδιοκτητών για την προσωρινή στέρηση της χρήσης του ακινήτου τους, προκειμένου να διενεργηθεί ανασκαφή περιορισμένης χρονικής διάρκειας σε αυτό (άρθρα 18, 19 και 26 παρ. 15-16 του Ν. 3028/2002) ή (2) για απαλλοτρίωση ακινήτων υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου σε περίπτωση συστηματικής ανασκαφής (άρθρα 18 και 36, παρ. 16 του Ν.3028/2002).Συνακόλουθα, σύμφωνα με το άρθρο 36 του Ν. 3028.2002 περί συστηματικών ανασκαφών, η χρηματοδότηση είναι δυνατόν να καλύπτει επίσης τη συντήρηση των κινητών ευρημάτων, τη σχεδιαστική και φωτογραφική τεκμηρίωση, τη μελέτη και τη δημοσίευση των ευρημάτων και της ανασκαφής. γ) Αναδείξεις αρχαιολογικών χώρων, στις οποίες είναι δυνατόν να περιλαμβάνονται: καθαρισμού, συνέχιση ανασκαφικής έρευνας, αρχαιολογική τεκμηρίωση και ταύτιση, αναστήλωση, συντήρηση αρχιτεκτονικών μελών-κονιαμάτων, χάραξη διαδρομών επισκεπτών , τοποθέτηση ενημερωτικών πινακίδων για τους επισκέπτες, εγκατάσταση συστήματος πυρόσβεσης και ηλεκτροφωτισμού, τοποθέτηση φυλακείου, εκδοτηρίου εισιτηρίων, έκδοση έντυπου υλικού (τριπτύχων, οδηγών), λειτουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων, διοργάνωση ημερίδας ή συνεδρίου.
Δεν μάθαμε όμως το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα υλοποιηθεί το πρόγραμμα, ούτε πότε κατά προσέγγιση θα γίνει η έναρξη των εργασιών.

Σήμερα, περνώντας την γέφυρα στο χωριό Φίλια δίπλα στη «νεροτριβή», συναντάμε μια πρόσφατα πινακίδα που υποδεικνύει την κατεύθυνση για την «Ακρόπολη Ελληνικού». Ακολουθώντας την κατεύθυνση, ανατολικά,φτάνουμε στο τελικό σημείο. Εκεί υπάρχουν επεξηγηματικές πινακίδες της ΛΗ΄ εφορίας προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, οι οποίες ξεναγούν τους επισκέπτες στον χώρο μέσα από σύντομη ιστορική αναφορά και με φωτογραφίες των ψηφιδωτών. Από το σημείο των πινακίδων έχει διανοιχτεί μικρό μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του λόφου, στην Ακρόπολη.
Ευχόμαστε οι εργασίες που ξεκίνησαν να έχουν την καλύτερη δυνατή συνέχεια και κατάληξη.


Πρέπει να τονιστεί ότι στην ευρύτερη περιοχή μας, διάσπαρτα αρχαία ερείπια μαρτυρούν δραστηριότητα κατά τα Ελληνιστικά και Ρωμαϊκά χρόνια: στη θέση "Σκούπα" πρόσφατα εντοπίστηκε υδραγωγείο Ρωμαϊκών (31 π.Χ. - 400 μ.Χ.) ίσως και Ελληνιστικών χρόνων (323 - 31 π.Χ.) ενώ στη θέση "Τζορότα" υπάρχουν λείψανα Ρωμαϊκής οχύρωσης με τετράγωνο πύργο. Σύντομα θα δημοσιεύσουμε συμπληρωματικό άρθρο όπου θα αναφερθούμε σε αρχαιολογικά ευρήματα από άλλα σημεία της περιοχής μας. Οι παραπάνω φωτογραφίες των μωσαϊκών από την αρχαία Ανδανία εκτείθονται στο αρχαιολογικό μουσείο στη Καλαμάτας.
Τετάρτη, Απριλίου 16, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Xρήστος Κωνσταντακόπουλος

Xρήστος Κωνσταντακόπουλος

Ο μαικήνας του πιο νέου μοντέρνου ελληνικού σινεμά

Ο γιος του καπετάν Βασίλη, ενός οραματιστή που δημιούργησε εκτός από τεράστια περιουσία και ένα resort μοναδικό στον κόσμο, μέσα από την εταιρεία παραγωγής του Faliro House Productions βάζει με τη σειρά του την Ελλάδα στο επίκεντρο του διεθνούς κινηματογραφικού ενδιαφέροντος με ταινίες που σαρώνουν βραβεία

Παιδί τού άρεσε να παίζει κρυφτό κάτω από τα πελώρια χώματα που βρίσκονταν στην άκρη μιας απέραντης αλάνας, κουρνιασμένος πίσω από ξεπατωμένους τενεκέδες, να εισπνέει τις μυρωδιές από τις πικροδάφνες και τα σύκα. Γύρευε την προστασία των χαμηλών πέτρινων τοίχων και των μυστικών αυλών. Ηταν ένα αγοράκι φωλιασμένο στα σπλάχνα του μεσσηνιακού σύμπαντος. Ευτυχώς, ο πατέρας του, παρότι πετυχημένος καραβοκύρης και με μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία -ο καπετάν Βασίλης όπως τον αποκαλούσαν-, δεν στέρησε από τον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο την απόλαυση του να παίζει ελεύθερα στη φύση και να την αγαπήσει όσο λίγα πράγματα στη ζωή του. Τη γη της Μεσσηνίας την είχε σαν καταφύγιο ο Χρήστος από παιδί και ανέκαθεν πίστευε ότι εκεί θα μπορούσαν να φωλιάσουν τα αμέτρητα όνειρά του.

Αυτά ακριβώς εκμυστηρευόταν πριν από λίγα χρόνια στον φίλο του ηθοποιό, σκηνοθέτη ή απλώς τρελό Νίκο Καλογερόπουλο, έναν εκ φύσεως αντικομφορμιστή που θα μπορούσε να ζει μόνο με τα αγαθά που βγάζει η μεσσηνιακή φύση και να ακούει τον ήχο από τα ψηλόκορμα δέντρα. Ο γνωστός ηθοποιός αφηγούνταν στον φίλο του Χρήστο δοξασίες που επικρατούσαν στην περιοχή αρχαιόθεν, ιστορίες που αποδείκνυαν πόσα είχε να μοιράσει η ευλογημένη γη με τους αρχαίους και τον έντονο μυστικιστικό της χαρακτήρα. Του εξηγούσε πως γνωστές φράσεις όπως «του Κουτρούλη ο γάμος» δεν αναφέρονταν παρά στη γνωστή ιστορία του ιππότη της Μεθώνης που αψήφησε νόμους και ιερείς που δεν επέτρεπαν γάμους με χήρες και παντρεύτηκε, κάποτε, την εκλεκτή της καρδιάς του. Και κάπως έτσι από αυτόν τον αλλόκοτο ιππότη, τον Κουτρούλη, συνέλαβαν από κοινού την ιδέα να κάνουν την ταινία «Οι Ιππείς της Πύλου» για όλα τα ζουρλά, μυθικά και αλλόκοτα που συναντάει κανείς στην περιοχή. Παρέα με τους φίλους του Τάκη Σπυριδάκη και Ηλία Λογοθέτη, ο Καλογερόπουλος υλοποίησε μια ταινία-φόρο τιμής στην περιοχή - ύστερα από παρότρυνση του καλού του φίλου Κωνσταντακόπουλου, ο οποίος έσπευσε να τη χρηματοδοτήσει. Αλλωστε και ο τελευταίος είχε προ πολλού οραματιστεί να μετατρέψει αυτή τη γωνιά του επίγειου ελληνικού παράδεισου σε κέντρο όλου του κόσμου, μέσα από πανέμορφες εικόνες που θα έφταναν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Και πραγματικά το πίστεψε βαθιά. Προτού ακόμη το «Costa Navarino» γίνει, όπως θέλουν σήμερα οι «Sunday Times», «το πιο φιλικό προς το περιβάλλον resort του πλανήτη και ένας από τους top προορισμούς σε όλο τον κόσμο», ο Κωνσταντακόπουλος είχε συλλάβει τον τρόπο που ο κόσμος ζει και ονειρεύεται. Χρηματοδοτώντας ταινίες που έφερναν το ελληνικό σινεμά στο προσκήνιο, έδινε την εικόνα μιας άλλης Ελλάδας από την κλισέ και προβλέψιμη που επικρατούσε στις ευρωπαϊκές συνειδήσεις, ενώ με την τεράστια μονάδα του «Costa Navarino», που έφερε την οικογενειακή σφραγίδα και την οποία διηύθυνε ο αδελφός του Αχιλλέας, είχε βρει το σημείο από όπου θα ξεκινούσε η μεγάλη καλλιτεχνική επίθεση. Απλώς έπρεπε να βρεθεί η σωστή στρατηγική και τακτική. Από τον πατέρα του είχε μάθει ότι πρέπει να στοχεύει ψηλά αναζητώντας τα «υψηλά και τα μεγάλα» αν θέλει να πετύχει. Δεν ξεχνούσε ότι ο ίδιος είχε ξεκινήσει ξυπόλητος από το Διαβολίτσι Μεσσηνίας και έφτασε να πουλάει γάλα στην πλατεία Εξαρχείων προτού καταφέρει να αγοράζει βαπόρια και να βγάζει λεφτά. «Πρέπει να κοιτάζεις τη ‘‘μεγάλη εικόνα’’, αλλιώς θα αποτύχεις, παιδί μου. Δεν φτάνει να θες τα χρήματα, γιατί τότε δεν θα αφήσεις πίσω σου τίποτα, πρέπει να μεταμορφώσεις τον κόσμο, να πιστεύεις ότι με την παρέμβασή σου δεν θα μείνει τίποτα το ίδιο», έλεγε. Αυτές οι αξέχαστες συμβουλές του πατέρα του, που από φτωχόπαιδο κατάφερε να γίνει γνωστός επιχειρηματίας και μεγαλοεφοπλιστής, ακολουθούσε σε κάθε του βήμα ο ευαίσθητος Χρήστος περιμένοντας να έρθει απλώς η κατάλληλη στιγμή. Μαζί με τα αδέλφια του, με τα οποία είχαν μοιράσει τις επιχειρήσεις του μακαρίτη καπετάνιου -ο μεγάλος αδελφός, ο Κωνσταντής, είχε αναλάβει τα βαπόρια, ο Αχιλλέας τις ξενοδοχειακές μονάδες και ο ίδιος τις εξορύξεις-, είχαν υλοποιήσει από κοινού ένα μεγάλο επιχειρηματικό σχέδιο σε γη και θάλασσα. Ευχή και κατάρα τούς είχε αφήσει ο πατέρας να είναι πάντα μονιασμένοι σαν αδέλφια και συνεπείς οικογενειάρχες - όπως υπήρξε και ο ίδιος ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, παντρεμένος μια ζωή με την ίδια γυναίκα που τον στήριξε και τον έβαλε στα μεγάλα σαλόνια, τη γαλλοθρεμμένη Κάρμεν Κωνσταντακοπούλου.



Από τις εξορύξεις στα μεγάλα στούντιο

Ωστόσο, ο Χρήστος, όπως συμβαίνει πάντα στις τρίτεκνες οικογένειες, διέφερε από τα αδέλφια του σε πολλά: ως λιγότερο εξωστρεφής από τον Αχιλλέα και πιο ντροπαλός από τον Κωνσταντή, ήξερε ότι του ταίριαζε περισσότερο η γη. Οπως φυσικά κανείς δεν πίστευε ότι η Μεσσηνία μπορεί να γίνει το κέντρο του (χολιγουντιανού) κόσμου, το ίδιο διστακτικοί ήταν και οι περισσότεροι στο θέμα των εξορύξεων στα Γρεβενά. Πρώτος ο πατέρας Βασίλης Κωνσταντακόπουλος ανακάλυψε ότι στην περιοχή  υπάρχει το κοίτασμα ατταπουλγίτη, ένα σπάνιο είδος ελαφροβαρούς αργίλου, που χρησιμοποιείται στη βιομηχανία λιπασμάτων, και αυτό το μυστικό έμαθε στον μικρό του γιο: τον 40χρονο σήμερα Χρήστο. Μετεξελίσσοντας την εταιρεία και κάνοντάς την ακόμη πιο μεγάλη και δυνατή, ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος την έκανε το μεγαλύτερο κέντρο εξόρυξης στη Δυτική Μακεδονία με τρία ορυχεία και 7.000 τόνους εξόρυξης ετησίως. Ωστόσο, ο πάντα ανήσυχος Χρήστος δεν μπορούσε να μείνει μόνο στα προφανή. Οι παιδικές εικόνες που στοίχειωναν τη φαντασία του μαζί με την άγρια σιωπηλή του οξυδέρκεια ήταν πάντα στραμμένα στις τέχνες και την καλή ζωή. Με πρόφαση τους αμπελώνες που ήθελε να καλλιεργήσει στο Λος Αντζελες, ο νεαρός ακόμη Χρήστος ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού - κατ’ ουσίαν για να δει πώς ακριβώς δουλεύει η μεγάλη κινηματογραφική βιομηχανία και λιγότερο για να ασχοληθεί με τα κρασιά. Γνώρισε κόσμο, έκανε φίλους διάσημα ονόματα και κερνώντας τους ένα ποτήρι κρασί και δώρα από την πατρίδα του κατάφερε να τους δελεάσει ώστε να κάνουν ένα πέρασμα από τα μέρη του. Την αρχή έκανε ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος βρήκε στα όμορφα μονοπάτια του «Costa Navarino» έναν ακόμη βασικό λόγο να αγαπήσει την Ελλάδα - και ακολούθησαν ονόματα πρώτου μεγέθους όπως η Αντζελίνα Τζολί. Ολους αυτούς τους αστέρες τούς έβαζε να περπατάνε ξυπόλητοι για να νιώσουν την επαφή με τη μεσσηνιακή γη, τους έλεγε ιστορίες από τότε που οι Αρχαίοι χάραζαν τα γράμματα στις πέτρες και το χώμα - εξ ου και το ότι οι πινακίδες στο «Costa Navarino» ακολουθούν τη γραμμική Β. Τότε ήταν που ο ίδιος κατάλαβε ότι το ελληνικό σινεμά και οι Ελληνες δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τους διάσημους αστέρες - αρκεί να τους κάνει φίλους. Βάζοντας σε εφαρμογή τα παροπλισμένα του σχέδια και τις ανεξίτηλες φαντασιώσεις του βάλθηκε να κατακτήσει τους ανεξερεύνητους κινηματογραφικούς κόσμους. Ο καλός του φίλος Γιώργος Λάνθιμος, ένας σεμνός και χαμηλόφωνος δημιουργός όπως ο ίδιος, του μετέφερε την πίστη ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει πέρα από τα σύνορα - αρκεί να βρίσκονταν τα χρήματα. Μετά την επιτυχία του «Κυνόδοντα» και με τη βαθιά συναίσθηση ότι οι ξένοι ενδιαφέρονται για ιστορίες από την πληγωμένη Ελλάδα, ο Κωνσταντακόπουλος αποφάσισε να επενδύσει. Συνεργός σε αυτό το εγχείρημα, εκτός από τους αμέτρητους φίλους του -ηθοποιοί και συντελεστές, πρωταγωνιστές και παραγωγοί-, υπήρξε και η σύζυγός του Μαρίνα. Και σε αυτήν άρεσε η αλέγκρα συντροφιά των αλλόκοτων κινηματογραφικών δημιουργών και δεν την τρόμαζαν τα περίεργα σενάρια που όλοι αυτοί ήθελαν να μετατρέψουν σε ταινίες. Αν λοιπόν έπρεπε κανείς να χαρακτηρίσει κάπως το ζεύγος Κωνσταντακόπουλου, θα τους έλεγε πρωτοπόρους και αντισυμβατικούς οραματιστές. Ποτέ δεν αρνούνταν να συναντήσουν νέα παιδιά που κατέθεταν παράδοξες ιστορίες για πληγωμένες ψυχές και δέχονταν ασμένως τους φερέλπιδες σκηνοθέτες, όπως ο Βασίλης Κατσικονούρης («Το γάλα») ή ο Βασίλης Τσελεμέγκος («Επικίνδυνες μαγειρικές»). Σε όλες τις επιλογές του Κωνσταντακόπουλου υπήρχε ένας κρυμμένος γαλαξίας με κομμάτια που έπρεπε να συνενωθούν για να αποκαλύψουν μια χαμένη αρμονία. Απόδειξη, όλοι οι δημιουργοί που επανέρχονταν πάντα ως φίλοι στο σπίτι του, σε κάποιο από τα ξενοδοχεία του και στα ανοιχτά τραπέζια. Οσοι γνωρίζουν καλά τα αδέλφια Κωνσταντακόπουλου έχουν να λένε ότι η αρχική σκηνή από τη μεγάλη επιτυχία «Πριν τα μεσάνυχτα», με το τεράστιο τραπέζι γεμάτο ελληνικά φαγητά -τυριά, φρούτα, ακόμη και γεμιστά- με ξένους και Ελληνες να συζητάνε επί παντός επιστητού, είναι βγαλμένη από το καθημερινό σύμπαν του γνωστού επιχειρηματία. Από εκείνα τα ατελείωτα δείπνα στη «Μεγάλη Βρεταννία» (που ανήκει στο όμιλο Starwood, όπως και το «Costa Navarino») παρέα με τη Ζιλί Ντελπί και τον κατενθουσιασμένο και καλό φίλο πλέον Ιθαν Χοκ. Εξ ου και οι ανέκδοτες ιστορίες που είχε πάντα να αφηγηθεί ο ίδιος μαζί με τον καλό του φίλο Ευτύχη Βασιλάκη της Aegean και άλλους κολλητούς όπως η Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη (η οποία πρωταγωνιστεί και στη  συγκεκριμένη πρώτη σκηνή με το τραπέζι στο «Πριν τα μεσάνυχτα»). Ο γνωστός παραγωγός, άλλωστε, είχε χρηματοδοτήσει το «Attenberg» το 2011 (στο οποίο πρωταγωνιστούσαν ο Λάνθιμος με τη σύζυγό του πια Αριάν Λαμπέντ). Και κάπως έτσι το όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα, το ένα τραπέζι να διαδέχεται το άλλο και η μία επιτυχία την άλλη. 



«Ποιος δεν θα ήθελε να είναι ο Χρήστος Κωνσταντακόπουλος;» ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ η «Le Monde»

Ωστόσο, υπήρχε κάτι που απασχολούσε πολύ τον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο από τον καιρό που μπήκε στον κόσμο του σινεμά: η ανάγκη να βρίσκεται πίσω από τις κάμερες. Ανέκαθεν ήθελε να είναι ο αφανής ήρωας, κάτι σαν τον ανώνυμο Μπάτμαν που σπεύδει μεταμφιεσμένος να ενισχύσει τα πλήθη, ο άκακος ήρωας που κάνει το καλό προτού εξαφανιστεί και χαθεί στα βάθος της νύχτας. Απέφευγε τις φωτογραφίες όπως ο Μπάτμαν το φως της ημέρας - και όλοι ξέρουν ότι αν θες να βρεις απέναντί σου τον εύχαρι εραστή του σινεμά, αρκεί να του ζητήσεις μια φωτογραφία. Ωστόσο η απουσία της εικόνας του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου από τις αμέτρητες αναφορές στο όνομά του δεν απέτρεψε τα ξένα έντυπα να στρέψουν την προσοχή τους σε αυτό τον μεγάλο οραματιστή του νέου ελληνικού σινεμά. Σε ένα πρόσφατο, σχετικά, άρθρο της η γαλλική «Le Monde» αναρωτιόταν: «Ποιος δεν θα ήθελε να είναι ο Κωνσταντακόπουλος;», περιγράφοντας τον γνωστό Ελληνα παραγωγό ως «ευζωιστή, κινηματογραφόφιλο, μαικήνα, παιδί μιας οικογένειας Ελλήνων εφοπλιστών που χρησιμοποιεί τα χρήματά του για να κάνει παραγωγή ανεξάρτητων ταινιών». Και όντως έτσι συμβαίνει, καθώς η εταιρεία παραγωγής Faliro House Productions, που φέρει τη σφραγίδα Κωνσταντακόπουλου -το όνομα της οποίας αφορμάται από το αγαπημένο του Παλαιό Φάληρο-, από όπου μπορεί να αγναντεύει την επίσης αγαπημένη του θάλασσα, είναι πλέον από τις πιο γνωστές στον κόσμο. Πλέον η Faliro House δεν επιδοτεί μόνο γνωστές ελληνικές ταινίες (όπως, μεταξύ άλλων, το «Miss Violence» του επίσης βραβευμένου Αλέξανδρου Αβρανά, το «Attenberg» της βραβευμένης Ραχήλ Τσαγγάρη, το «Luton» κ.ά.), αλλά και ξένες παραγωγές. Το «Πριν τα μεσάνυχτα» ήταν η μεγάλη επιτυχία που άνοιξε τον δρόμο στην πρόσφατη συγχρηματοδότηση της τελευταίας ταινίας του Τζιμ Τζάρμους «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί», αλλά και στην παραγωγή της νέας ταινίας του Τέρενς Μάλικ με τη Νάταλι Πόρτμαν, τον Κρίστιαν Μπέιλ και τον Ράιαν Γκόσλινγκ. Για την ώρα, πάντως, ο γνωστός παραγωγός ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το Βερολίνο όπου ενδεχομένως να αναγκαστεί να ποζάρει για τη μία και καλύτερη φωτογραφία της ζωής του στο πλάι των συντελεστών της ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη «Το μικρό ψάρι» (την οποία συγχρηματοδότησε μαζί με τη Feelgood), παρέα με τη Βίκυ Παπαδοπούλου και την Πόπη Τσαπανίδου. Και ίσως στη μέση -ποιος ξέρει;- να βρίσκεται το πολυπόθητο αγαλματίδιο της Χρυσής Αρκούδας, ένα σπουδαίο βραβείο που θα ξαναφέρει το όνομά του όχι κοντά στη συνάφεια του κόσμου, αλλά στις συνειδήσεις των σπουδαίων κινηματογραφιστών.
Τρίτη, Απριλίου 15, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Η Διδασκαλία της Αναστάσεως

Η Διδασκαλία της Αναστάσεως


Γράφει ο Αλέξανδρος Αν. Τσούμπας 
Η εβδομάς (Δευτέρα 14/04/2014 – Κυριακή 20/04/2014) αποτελεί ορόσημο δια τους μέσω της ορθοδόξου πίστεως κοινωνούς με τον Ιησούν. Ορόσημο με πλέον της μιας συνιστωσών. Μία εξ αυτών είναι η καθαρώς θρησκευτική δια την οποίαν ομιλούν οι επί γης εκπρόσωποι της θρησκείας μας. Μία άλλη συνιστώσα είναι η με ευρύτερο πνεύμα όραση αυτής της εβδομάδος. Αυτή η άλλη όραση και η οποία κατά την ταπεινήν μας γνώμην αποσιωπάται, διδάσκει τα μάλα στον άνθρωπον. Αναφέρεται στο γεγονός της ονομασίας της Μεγάλης Εβδομάδος ή καλύτερα Εβδομάδος των Παθών, δηλαδή των δεινών τα οποία υπέστη ο Ιησούς και τα οποία δεινά κατέληξαν μέσω της Σταυρώσεώς Αυτού εις την Ανάστασή Του.
Δεν προτιθέμεθα ενταύθα να αναφέρουμε λεπτομέρειες. Είμεθα όμως υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε τους σταθμούς αυτής και δει τους αναφερομένους στην Μεγάλη Πέμπτη, η οποία πέραν του Μυστικού Δείπνου και της προσευχής στην Γεσθημανή περιλαμβάνει την προδοσίαν του Ιούδα, την σύλληψη, την ανάκριση, την καταδίκη του Ιησού και την άρνηση του Πέτρου, την Μεγάλη Παρασκευή ημέραν Σταυρώσεώς Του, το Μεγάλο Σάββατο ημέραν ταφής Του και την Κυριακήν ημέραν Αναστάσεώς Του.

Εκ της μνημονευθείσης περιγραφής διδασκόμεθα τα κατωτέρω:

(α) Η Ανάσταση προαπαιτεί βάσανον, πόνον, θάρρος. Διδάσκεται ούτω ο άνθρωπος ότι εάν επιθυμεί να θρώσκει άνω (να λέγεται άνθρωπος), να επιτύχει εις την ζωήν του, να αναστηθεί, πρέπει να επιθυμεί να υποφέρει. Το τετραήμερο Μεγάλη Πέμπτη – Κυριακή της Αναστάσεως μας υπομιμνήσκει τον μύθον του Ηρακλέους περί Αρετής και Κακίας, την ρήσιν του Αριστοτέλους «Τα αγαθά κόποις κτώνται», του Ευριπίδου «σὺν μυρίοισι τὰ καλὰ γίγνεται πόνοις» ή «τα αγαθά αποκτώνται με χίλιους δύο κόπους». Οι ρήσεις αυτές των Ελλήνων μετεφέρθησαν στην ορθοδοξία μέσω των εκκλησιαστικών ακολουθιών στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η φράσις: «τά γάρ καλά έργα κόπῳ κτώνται και πόνω κατορθούνται». Η επιρροή των Ελλήνων φιλοσόφων και τραγωδών στην ορθόδοξη πίστη είναι φανερά. Με άλλα λόγια δεν δύναται να ισχυρίζεται ο οιοσδήποτε τεμπέλης ότι είναι Έλλην ή και Χριστιανός, καθ’ ότι δεν μετέχει της ελληνικής ή και της χριστιανικής παιδείας. Ο Έλλην πρέπει να εργάζεται συνεχώς. Το ίδιο και ο Χριστιανός. Αυτό είναι το κορυφαίο μήνυμα το οποίο μεταφέρει εις ημάς η Εβδομάς των Παθών.

(β) Οι καρεκλοκένταυροι κρατούντες τιμωρούν παραδειγματικά εκείνους οι οποίοι επιδιώκουν την ανόρθωση της σκέψεως του ανθρώπου και την μέσω αυτής της ανορθώσεως πλήρωση του ανθρωπίνου γένους, διότι ως θρασύδειλοι φοβούνται το Ορθόν και χρησιμοποιούν την ισχύ του θεσμικού των ρόλου δια να αδικούν. Ο Ιωσήφ ο επονομαζόμενος «Καϊάφας» ή ταυτόν «ο Υποτάσσων», ο Αρχιερέας και πρόεδρος του Μεγάλου Εβραϊκού Συμβουλίου καταδίκασε τον Ιησού διότι δεν υπετάχθη εις αυτόν αλλά συνέχισε ενώπιόν του να κηρύττει τον Λόγον της Αληθείας, τον Λόγον του Φωτός. Αυτή η στάσις του Ιησού επαναφέρει στην μνήμη μας πολλές μορφές ανθρώπων θυσιασθέντων υπερασπιζόμενοι τον εκ του Λόγου προκύπτοντα Δίκαιον. Βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων η ανθρώπινη ιστορία, από την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, μέχρι τον Σολωμόν Σολωμού υπάρχουν μύριοι συνάνθρωποί μας οι οποίοι αψήφησαν την ζωήν των υπερασπιζόμενοι το Ορθόν. Διδασκόμεθα όθεν ότι είμεθα υποχρεωμένοι να υπερασπίζουμε την ελευθερίαν της σκέψεως και της εκφράσεως και των εξ αυτών απορρεουσών ενεργειών μας, έστω και εάν η υπεράσπιση αυτή οδηγήσει στην θυσίαν της ζωής μας. Ιδού το δεύτερο κορυφαίο προς ημάς μήνυμα της εβδομάδος των Παθών.

(γ) Το τρίτο μήνυμα λέγει: Οι προδότες βρίσκονται ανάμεσά μας. Κανών ζωής. Οι ενεργούντες ομαδικά καλόν είναι να γνωρίζουν ότι μεταξύ αυτών θα υπάρξουν και ένας ή πλείονες προδότeς. Η ιστορία της ανθρωπότητος γέμει τέτοιων περιπτώσεων. Καλόν επίσης είναι να υπομνήσουμε στους προδότας την ρήση: «την προδοσίαν πολλοί ηγάπησαν, τον προδότην όμως ουδείς».

(δ) Η μικροψυχία (όπως αυτή του Πέτρου) είναι μέρος του όλου σε πλείστους όσους ανθρώπους. Ας την έχουμε υπ’ όψιν, διδάσκει το τέταρτο μήνυμα.

Στώμεν λοιπόν άνευ φόβου με λάβαρο την μετά νοήσεως εξέλιξή μας μέσω του κόπου, της υπερασπίσεως του εκ του Λόγου πηγάζοντος Ορθού, την μέριμναν απομονώσεως των προδοτών και την εμψύχωση των μικροψύχων.

Φρονώ σκόπιμο να προσθέσω ότι η μέριμνα των γονέων δια τον εκκλησιασμόν των τέκνων των από την παιδικήν των ηλικίαν είναι επιβεβλημένη, διότι πέραν άλλων έρχονται σε άμεση επαφή με την ελληνική γλώσσα η οποία εκφράζεται μέσω των τροπαρίων με νοήματα σπανίως συναντούμενα αλλαχού. Ο νοηματικός λόγος των τροπαρίων της Μεγάλης Εβδομάδος μέχρι και της μεσημβρίας της Κυριακής της Αναστάσεως καθιστά τους κοινωνούς με αυτά όχι μόνον γνωστικά αλλά και συναισθηματικά πλουσίους.

Είθε η Ανάστασις να είναι δι’ έναν έκαστον των Ελλήνων: προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική και Εθνική.
12/04/2014
***********************
Ο Αλέξανδρος Αναστασίου Τσούμπας γεννήθηκε στις Λίμνες Αργολίδος το 1942.

Σπούδασε στα κάτωθι σχολεία- ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα:
  • Μπουσουλοπούλειο Γυμνάσιο Άργους
  • Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
  • Σχολή Τεχνικής Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών Μηχανικού
  • Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και
  • Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης.

Δίδαξε στα κάτωθι ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα :
  • Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,
  • Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
  • Σχολή Τεχνικής Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών Μηχανικού και
  • Σχολή Αξιωματικών Τεχνικού Σώματος.
Τρίτη, Απριλίου 15, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Η ΒΡΑΧΟΠΑΝΑΙΤΣΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑ

Η ΒΡΑΧΟΠΑΝΑΙΤΣΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑ


Η Βραχο-Παναΐτσα, βρίσκεται 500 μ. κάτω και βόρεια του φράγκικου κάστρου Μίλα σκαρφαλωμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Ξάστερου (Λευκασία) μέσα σε ένα θαυμάσιο τοπίο από πλούσια βλάστηση με πανύψηλα πλατάνια, ιτιές και κυπαρίσσια, λίμνες και νερόμυλους.

Λένε, πως η βραχώδης από πωρί όχθη του ποταμού, με περίεργα σχέδια και σταλακτίτες, σχηματίστηκε, χιλιάδες τώρα χρόνια, από τα άφθονα νερά της «Ξερόβρυσης». Στο βράχο αυτό έχει σχηματισθεί μια μικρή φυσική σπηλιά με σταλακτίτες που έχουν καταστραφεί κατά τη διαμόρφωσή της σε ναό.

Το εσωτερικό του ναού είναι 4Χ4 μ., και με 3 μ. ύψος. Πάνω από την αγία τράπεζα, που έχει λαξευτεί για τον σκοπό αυτό, στην ανατολική πλευρά της σπηλιάς, υπάρχει τριγωνική κόγχη 1,50Χ1 μ. της οποίας οι πλευρές έχουν λειανθεί και ιστορηθεί με βυζαντινές αγιογραφίες, αλλά δε διακρίνονται μορφές γιατί τις κατέστρεψε η «εξωραϊστική» μανία χριστιανών με ασβέστη.
Σώζεται καλά μόνο το ένα από τα δύο ειλητάρια των αγιογραφιών, ενώ το άλλο, όταν καθαριστούν τα ασβέστια μπορεί να αναγνωσθεί.

Η σπηλίτσα βρίσκεται σε ύψος 8 – 10 μ. από τη βάση του βράχου. Τα παλιότερα χρόνια η ανάβαση στο μικρό ναό, γινόταν από μία σκάλα που έγινε τελευταία τσιμεντένια. Στη βάση του βράχου και ακριβώς κάτω από το ιερό, αναβλύζει πηγή με αρκετό και δροσερό νερό, που η πίστη και η ευλάβεια των προσκυνητών το μετέτρεψε σε ιαματικό αγίασμα, που «θεραπεύει» τις αρρώστιες και φέρνει… «γούρι». Στις άκρες και πάνω από το βράχο φυτρώνουν «νυχάκια» που μαζεύονται από τις κοπέλες και τοποθετούνται στο «γιούκο» των προικιών τους, για να ευωδιάζουν και να τα προστατεύουν από το σκόρο.
Ιστορία
Τίποτε δεν είναι γνωστό από το παρελθόν του ναΐσκου.
Θα ήταν παράτολμο να υποθέσει κανείς, πως η μικρή αυτή σπηλιά, θα είχε χρησιμοποιηθεί σαν λατρευτικός χώρος από τους αρχαίους Μεσσήνιους. Αν και δικαιολογείται μια τέτοια υπόθεση, δεδομένου ότι βρίσκεται ανάμεσα σε αρχαίους οικισμούς όπως της Στενυκλάρου, του προϊστορικού κάστρου της «Ξερόβρυσης», του προϊστορικού θολωτού τάφου κοντά στο φυλάκιο του ΟΣΕ (που κατά την παράδοση, ανήκει στο γιο του βασιλιά της γειτονικής ακροπόλεως της Μάλθης, που πνίγηκε στα νερά του Λευκασία), της τοποθεσίας «Λούργια», όνομα που θυμίζει την αρχαία Όλουρα ή Όλουρι (της οποίας η τοποθεσία παραμένει ακόμα αίνιγμα για τους αρχαιολόγους) και της τοποθεσίας «Λάκκα – Θέλια», που είναι γεμάτη με αρχαία ευρήματα. Εντούτοις, κανένα αρχαίο τεκμήριο δεν έχει βρεθεί στο χώρο της, ώστε να δικαιολογεί αυτή την υπόθεση.

Υποστηρίζεται και η άποψη πως η σπηλιά – ναός, χρησιμοποιήθηκε στην εποχή των διωγμών, από τους πρώτους χριστιανούς. Αλλά και αυτή η άποψη είναι αμάρτυρη. Γεγονός είναι ότι η μικρή σπηλιά, μετετράπη σε ναό κατά τους βυζαντινούς χρόνους, δεδομένου ότι υπάρχουν βυζαντινές αγιογραφίες στη κόγχη του ιερού της. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να προσδιοριστεί είναι η επακριβής χρονολόγησή της. Πιθανόν να έγινε κατά την περίοδο της εικονομαχίας (3 70 μ.Χ.) από εικονολάτρες ασκητές μοναχούς, λαμβάνοντας υπόψη ότι η θέση της δικαιολογεί αυτή την άποψη.

Κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας, χρησίμευε και για κρυφό σχολειό, κατά μαρτυρία του παπα-Θόδωρου Λούτζη που χειροτονήθηκε παπάς στο Μίλα, κατά την επανάσταση του 21, από τον Ανδρούσης Ιωσήφ. Επίσης η παράδοση σώζει το όνομα του Νικόδημου, καλόγερου που μόναζε στην Βραχο-Παναΐτσα και στον άγιο Νικόλα στο «Κολί», και του οποίου ο τάφος σώζεται μέχρι σήμερα εκεί, δίπλα από το αλώνι του Μ. Φράγκου.

Η εκκλησία τιμάται στην ανάμνηση του γενεθλίου της Θεοτόκου, που γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Στα παλιά χρόνια, τότε γινόταν και η πανήγυρη. Ακόμα και σήμερα, κατά πάγιο έθιμο, γίνεται λειτουργία κατά την εορτή αυτή, ενώ η μετάθεση της πανήγυρης στην εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, είναι άγνωστο πότε ακριβώς έγινε. Λένε, πως αιτία της μετάθεσης του πανηγυριού, είναι η σύμπτωσή του με το πανηγύρι στο Μελιγαλά. Ίσως.

Σήμερα το πανηγύρι γίνεται στην εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, με συμμετοχή εκατοντάδων προσκυνητών από τα γύρω χωριά, που παρακολουθούν τη θεία λειτουργία έξω και κατά μήκος του στενού μονοπατιού που οδηγεί στην εκκλησία, σχηματίζοντας έτσι μια μεγάλη ουρά, κάτω από τον ίσκιο ιτιών, κουτσουπιών και πλατανιών. Η λαϊκή πίστη διατηρεί με πολύ ευλάβεια τα θαύματα της «Παναγίτσας του Βράχου». Έτσι, κατά τη θεία λειτουργία που ο παπάς εκφωνεί: «Πρόσχωμεν, τα Άγια τοις Αγίοις» (άλλοι λένε, σε ακαθόριστη στιγμή) από τη κόγχη του ιερού στάζουνν τρεις σταγόνες νερό, που οι «γνοιασμένοι» προσέχουν και τις πιάνουν με ένα ποτήρι. Με αυτές τις σταγόνες, αλείφουν τα μάτια τους και βρίσκουν το φως, ή το μέρος του σώματος που πάσχει και ξαναβρίσκει την υγεία του.

Έτσι, η Βραχο-Παναΐτσα στο Μίλα, κατέστη πλέον ένα από τα πιο γνωστά σεβάσματα της λατρείας του Μεσσηνιακού λαού.

Δευτέρα, Απριλίου 14, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Οι μετονομασίες των χωριών του δήμου Οιχαλίας

Οι μετονομασίες των χωριών του δήμου Οιχαλίας

Ήδη από το 1899 ο σπουδαίος Μεσσήνιος καθηγητής Αρχαιολογίας και πατέρας της Λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, είχε αποστείλει επιστολή στο δήμαρχο Οιχαλίας με θέμα: «Η ονομασία των χωρίων Οιχαλίας», στην οποία προέτρεπε την αντικατάσταση των ονομάτων των οικισμών και χωριών του δήμου που δεν έφεραν ελληνικά ονόματα, με ονομασίες που παραπέμπουν στην αρχαία ιστορία του τόπου τους.
Η επιστολή αυτή ήταν εξαιρετικής σημασίας όχι μόνο για τον δήμο Οιχαλίας αλλά και για την Ελλάδα γενικότερα, αφού η ευαισθητοποίηση του δημοτικού συμβουλίου και το παράδειγμα της απόφασής του να μετονομάσει τα χωριά και τους οικισμούς ακολούθησε ολόκληρη η Πελοπόννησος. Από τον τύπο της εποχής χαρακτηριστικά αναφέρεται: " [...] Μια από τας πρώτας φροντίδας των απελευθερωθέντων Ελλήνων ήτο να μη μείνει όνομα ενθυμίζον τους χρόνους της δουλείας και όπου υπήρχον αρχαία ονόματα λησμονηθέντα υπό τα βαρβαρικά επιθέματα, εξετάφησαν από την λήθην και προσεκολλήθησαν εκ νέου εις τας πόλεις και τας κώμας. [...] την αρχήν έκαμε το δημοτικόν συμβούλιον Οιχαλίας εις την Μεσσηνίαν [...]" (εφημ. "Εμπρός" 15-12-1905 αρ. φ. 3.289).

Η κατά τ' άλλα αξιέπαινη αυτή απόφαση του δημοτικού συμβουλίου δεν εφαρμόστηκε όμως ποτέ και απορρίφτηκε από το υπουργείο Εσωτερικών.
Για την ιστορία όμως ας αναφέρουμε την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου:
  • Το χωρίον Αλειτούργι μετονομάζεται εις "Στενήκληρος"
  • το Αλητσελεπή μετονομάζεται εις "Καρνάσιον"
  • το Τσαούσι μετονομάζεται εις "Ευρύτιον"
  • το Τζεφερεμίνη μετονομάζεται εις "Δέραι"
  • το Ζέζα μετονομάζεται εις "Μελανεύς"
  • το Μπάλα μετονομάζεται εις "Νάπη"
  • το Σιάμου μετονομάζεται εις "Σήμα"
  • το Δογατζίδες μετονομάζεται εις "Χάραδρος"
  • το Σολάκι μετονομάζεται εις "Αιπύτιον"
  • το Ζευγολατιό μετονομάζεται εις "Κρεσφόντιον"
  • η Μαγούλα μετονομάζεται εις "Μερόπη" και
  • το Τόσκεσι μετονομάζεται εις "Τρίκη"

Πέρασαν ακριβώς 10 χρόνια από την αποτυχημένη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Οιχαλίας όταν επισήμως πια έγινε η πρώτη μετονομασία σε χωριό του δήμου μας.
Τα κριτήρια βάση των οποίων εγκρίνονταν οι μετωνυμίες ήταν η πράξη (πρόταση - αίτηση) από την ενδιαφερόμενη κοινότητα, η γνωμοδότηση του συμβουλίου τοπωνυμιών (πρόεδρος της οποίας ήταν ο Νικόλαος Πολίτης) και η έγκριση του υπουργού Εσωτερικών.

Πρέπει να πούμε ότι τα νέα ονόματα που προέκυψαν είναι σχετικώς υποκειμενικά και πως θα μπορούσαν να τα πάρουν και άλλοι οικισμοί, ίσως περισσότερο δικαιωματικά. Π.χ. το όνομα Οιχαλία θα "ταίριαζε" περισσότερο στο Λουτρό, το Φίλια και το Δεσύλα, γιατί είναι πιο κοντά στην υποτιθέμενη θέση της προϊστορικής Οιχαλίας. Όμως τα χωριά αυτά δεν είχαν λόγους να αλλάξουν το όνομα, ενώ το Αλητσελεπή - Τόσκεσι έπρεπε να αντικατασταθεί. Αξιοσημείωτο παράδειγμα υποκειμενικής μετονομασίας βλέπουμε και στον χάρτη δίπλα όπου το Τσαούσι έχει μετονομαστεί σε Στενύκλαρο.



Ας δούμε όμως χρονολογικά τις μετονομασίες των χωριών του δήμου Οιχαλίας έτσι όπως δημοσιεύτηκαν στα Φύλλα της  Εφημερίδας της Κυβέρνησης:

  • 4/5/1915 το Αλητσελεπή ονομάζεται Οιχαλία (Φ.Ε.Κ. 180/1915)
  • 25/8/1915 το Τόσκεσι ονομάζεται Οιχαλία (Φ.Ε.Κ. 294/1915)
  • 25/11/1916 το Αλειτούργι ονομάζεται Στενύκλαρος (Φ.Ε.Κ. Β93/1916)
  • 4/11/1927 το Τζεφερεμίνι ονομάζεται Βαλύρα (Φ.Ε.Κ. 306/1927)
  • 4/11/1927 οι Δογατζήδες ονομάζονται Φίλια (Φ.Ε.Κ. 306/1927)
  • 4/11/1927 το Ζέζα ονομάζεται Ανθούσα (Φ.Ε.Κ. 306/1927)
  • 8/5/1958 το Μπάλα ονομάζεται Πεύκο (Φ.Ε.Κ. 184/1958)

Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί μια παρανόηση που υπάρχει σήμερα σε πολλούς, ακόμη και σε κατοίκους της Μερόπης. Το Τσαούσι δεν μετονομάστηκε ποτέ σε Μερόπη, αλλά συναποτέλεσε μαζί με τους τρεις άλλους οικισμούς (Σπανοχώρι, Μούστα, Αλλαγή) την κοινότητα Μερόπης.

Στο σημείο όμως αυτό θα ξαναεπιστρέψουμε στον τύπο τις εποχής να διαβάσουμε ένα ενδιαφέρον σχόλιο σχετικά με τις μετονομασίες των χωριών του δήμου Οιχαλίας: "[...] αμφιβάλω πολύ αν τα νέα ονόματα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα. Τουλάχιστον τινά εξ αυτών δεν δύνανται να έχουν τοιαύτην ελπίδα, εάν τα χωρία δεν κατοικηθούν από διδάκτορας της φιλολογίας. [...] Διατί τάχα η "Στενύκλαρος" να είναι ευφωνοτέρα - και ελληνικοτέρα, αν θέλετε από το "Αλειτούργι"; [...] Απλώς αλλάζει ο Μανωλιός της παροιμίας και γίνεται κωμικός. Ονομάζεται Αλκιβιάδης και φθέγγεται του Βελη-Γκέκα την φωνήν." (εφημ. "Εμπρός" 15-12-1905 αρ. φ. 3.289).

Θεωρούμε σκόπιμο να κλείσουμε τη μικρή αυτή αναφορά για τις μετονομασίες των χωριών μας, με δυο ενδεικτικές γνωμοδοτήσεις του Νικολάου Πολίτη προς τον υπουργό των Εσωτερικών.

Αλή Τσελεπή, Τόσκεσι (Οιχαλία)
Ορθήν νομίζομεν την απόφασιν του κοινοτικού συμβουλίου Αλή Τσελεπή περί αντικαταστάσεως των σημερινών ονομάτων της έδρας της κοινότητας και του προσηρτημένου εις αυτήν συνοικισμού Τόσκεσι δια κοινού αμφοτέρων αρχαίου ονόματος. Το Τόσκεσι κείται τόσον πολύ πλησίον της έδρας της κοινότητος, ώστε ουδέν το άτοπον παρουσιάζει η επίθεσις του ονόματος αυτής και εις τούτο. Τα δε σημερινά βάρβαρα και άσημα ονόματα, ων το μεν τουρκικόν, το δε αλβανικόν μετ' αλβανικής μάλιστα καταλήξεως, έπρεπε πάντως να μεταβληθώσι. Καλώς δ' εξελέχθη ως όνομα των δυο χωρίων και της κοινότητος το της αρχαιοτάτης μεσσηνιακής πόλεως Οιχαλίας, ης όνομα είχεν αποδοθεί και εις  τον καταργηθέντα δήμον, τον περιλαμβάνοντα την κοινότητα Αλή Τσελεπή. Η θέσις της Οιχαλίας δεν είναι βεβαίως γνωστή, η πόλις δεν υπήρχε πλέον κατά τους ιστορικούς χρόνους, αλλά παράδοσις παλαιά παρά τω περιηγητή Παυσανία ώριζεν ότι την θέσιν αυτής κατείχε το Καρνάσιον άλσος, τούτο δε κατά τας εικασίας των νεωτέρων τοπογράφων ήτο παρά το σημερινόν χωρίον του Φίλια. Επειδή δε το όνομα του χωρίου τούτου καλόν είναι να διατηρηθη, προσήκει το της Οιχαλίας να δοθή εις την περί ης πρόκειται κοινότητα.

Αλητούργι (Στενύκλαρος)
Η τουρκική τοπωνυμία Αλητούργι, δοθείσα εις το χωρίον υπό του ιδιοκτήτου αυτού επί τουρκοκρατίας, ονομαζομένου Αλή Τουργούτ πιθανότατα, αγνώστου δ' άλλοθεν, πρέπει βεβαίως να μεταβληθή, και ορθώς εσκέφθη το κοινοτικόν συμβούλιον της κοινότητος του Αλητούργι αποφασίσαν την αντικατάστασιν αυτού δια του ονόματος της αρχαίας πόλεως Στενυκλάρου. Η πόλις αυτή ήτο η μυθολογουμένη έδρα του βασιλέως Κρεσφόντου, ήτις είχεν εκλείψη κατά τους ιστορικούς χρόνους, παρέμεινε δ' όμως η μνήμη αυτής εις το από ταύτης ονομασθέν Στενυκλάριον πεδίον. Όθεν ουδέν το άτοπον, αν αποδοθή το όνομα της Στενυκλάρου, ης την θέσιν ουδ' οι αρχαίοι γεωγράφοι εγίνωσκον, εις το εν τω Στενυκλαρίω πεδίω κείμενον τουρκώνυμον Αλητούργι.
Δευτέρα, Απριλίου 14, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΙΛΑ

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΙΛΑ


Εκτός από τα γνωστά καστέλια του τόπου μας υπάρχουν κι εκείνα τ' άγνωστα, τα ρημαγμένα απ' τους ανέμους και τις βροχές, που ξεπροβάλλουν άξαφνα με τα σαθρά τειχιά τους εκεί που γυροφέρνεις στ' άδηλα ελληνικά μέρη γυρεύοντας την αγκαλιά της φύσης καθώς και κάθε λογής παλαιότητες. Από σπιτάκια έμορφα καμιναδωμένα, μέχρι μνημεία αλλοτινά και κάστρα μεσαιωνικά.

Τέτοιο λησμονημένο πέτρινο κουφάρι είναι και το καστέλι το αβάπτιστο και από αιώνες ορφανεμένο που υψώνεται γιομάτο υπερηφάνεια και θλίψη πλησίον του χωριού «Μήλα» της Μεσσηνίας, θαρρείς σαν όλα τα ξαδέρφια του, τα φράγκικα των σιδεροντυμένων ιπποτάδων κάστρα του Μοριά.

Το' χτισε λένε η περιώνυμη πριγκιπέσσα της Πελοποννήσου η Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνα, όταν κονόμησε την περιουσία της από το θαρραλέο πατέρα της «Γυλιάμο τον Μακρυδόντη». Μια άλλη άποψη μα μάλλον ξεπερασμένη λέει πως το καστέλι ανεγέρθη στα μετέπειτα χρόνια από τον «Νικόλαο Ατζαγιόλη» προς υπεράσπιση των εν της Μεσσηνίας κτήσεων του. Όμως η σωστή άποψη θα πρέπει να είναι η πρώτη ότι το κάστρο χτίστηκε από χέρια φράγκικα (δηλ. από τους μετέπειτα της 4ης σταυροφορίας ιππότες του σταυρού) ενώ αποτελούσε πιθανότατα την έδρα της βαρονίας της «Γριτσαίνης».

Μολονότι το κάστρο είναι ξεχασμένο κι απόμερο δεν είναι δύσκολο να το περπατήσεις. Την είσοδό του δεν τη βλέπεις γιατί είναι κρυμμένη στη βορινή του τη μεριά ξωπίσω από κάτι αφάνες. Μέσα, αφού την περάσεις, θα δεις ένα σωρό από τρύπες καταμεσής των χαλασμάτων. Οι λιγοστές ψυχές αυτού του τόπου, των οποίων τα νοικοκυριά καβαλούν στα νότια τον καστρόλοφο, έχουν να σου ειπούν ιστορήματα για το ανήλιαστο λαγούμι που ξεκινά από το καστέλι και καταλήγει μερικές εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα στο ερημόκλησο της «Βραχοπαναγίτσας» (η παράδοση αυτή θα πρέπει να αντιστοιχεί στην πραγματικότητα λόγω του ότι ακριβώς μπροστά από το εκκλησάκι κυλάει το νερό ενός ποταμού. Επομένως για τους κατοίκους του κάστρου η σήραγγα αποτελούσε πιθανόν τη μυστική έξοδο εν μέσω πολιορκιών, διαμέσου της οποίας προμηθεύονταν νερό).

Εκεί που στέκεσαι, τη ματιά σου κυριεύουν δυο κατασκευές. Ο πύργος του κάστρου στα δυτικά κι ένα ακόμη κατασκεύασμα πέτρινο, ορθωμένο εξ' ολοκλήρου στην ανατολή. Μπροστά σου, καθώς κοιτάς από την είσοδο, ένα σωζόμενο καλοδιατηρημένο τείχος με πλήθος από παραθύρια, που βλέπουν στις πρασινοκάστανες βουνοκορφές της μεσσηνιακής γης. Ετούτο το τοπίο θα τ' αγαπήσεις αν πάρεις την απόφαση να ταξιδέψεις για το κάστρο. Κι άμα το λέει η καρδιά σου, δώσε και τη ζεστή σου συντροφιά στις πέτρες που θα σε περικυκλώσουν. Γιατί όλα τα πράγματα του πλανήτη μας έχουν από μια ψυχή κι έχουν ανάγκη από συντροφιά. Και η ψυχή των καστελιών μας είναι χρυσή, γι αυτό άλλωστε μας εξάπτει πάντοτε με τον αλλιώτικο προσωπικό της τρόπο τη φαντασία.

Πλησιάζοντας το κάστρο. Διακρίνεται στο λόφο πίσω από ένα από τα λιγοστά σπίτια της περιοχής.
Η αρχαία Ιθώμη όπως φαίνεται από το δρόμο που οδηγεί στο κάστρο
Περιπλάνηση στον εξωτερικό χώρο.
Έμορφα μεσσηνιακά λοφοβούνια, όπως φαίνονται από ένα σωζόμενο παραθύρι του κάστρου
Όμορφος σωζόμενος πύργος σε καλή (σχετικά) κατάσταση.
Το εκκλησάκι της «Βραχοπαναγίτσας» μέσα στο βράχο.
Ο ποταμός «Ξάστερος» που κυλάει κάτω από το εκκλησάκι.

Συγγραφέας: Τσαπόγας Μίλτος
Πηγή: Ομάδα Πυθέας
Σάββατο, Απριλίου 12, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
ΕΝΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΑΠ' ΤΟ ΧΘΕΣ

ΕΝΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΑΠ' ΤΟ ΧΘΕΣ


Είναι κάποια μέρη, που ο χρόνος μοιάζει να τα έχει ξεχάσει. Είναι κάποιοι άνθρωποι, που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν όλα αυτά που η «εξέλιξη» επιτάσσει.
Δίπλα στο γερο-πλάτανο, στη πλατεία του Κατσαρού, βρίσκεις ένα τέτοιο μέρος κι ένα τέτοιο άνθρωπο.

Είναι ένα μικρό, ασβεστωμένο πέτρινο μαγαζάκι. Είναι το παντοπωλείο – μπακάλικο του κυρ -Κώστα Σταυρόπουλου.
Το ρολόι του χρόνου έχει σταματήσει εδώ.

Περνώντας κανείς από τη πόρτα του παντοπωλείου του, έχει ήδη μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή, πολλές δεκαετίες πίσω στο χρόνο. Οι τοίχοι, τα ράφια, οι ζυγαριές, το ψυγείο, τα είδη των προϊόντων, η εστία θέρμανσης, αλλά και η ψυχή του κυρ-Κώστα, είναι από μια άλλη, ξεχασμένη, όμορφη εποχή.


Πίσω από τον πάγκο με τις ρέγγες, τις παστωμένες σαρδέλες τα χύμα όσπρια και τα λουκούμια, ο κυρ-Κώστας μας εξυπηρετούσε ευγενικά και λιγομίλητα. Έλαμψαν τα μάτια του από ενθουσιασμό όταν του εκφράσαμε το θαυμασμό μας, που διατηρεί σε πείσμα των καιρών το παντοπωλείο αυτό!

-"Η διατήρηση και η διάσωση από τον αφανισμό των τοπικών λαογραφικών μας θησαυρών πρέπει να είναι το πρώτο μας βήμα" μας είπε. "Το δεύτερο και ποιο δύσκολο είναι το ζωντάνεμα τους από εμάς. Μπορούμε να μαζέψουμε τα παλιά έπιπλα μας και σκεύη να φτιάξουμε ένα μικρό μουσείο να δώσουμε στα παιδιά μας, μια εικόνα της ζωής των προγόνων μας, αυτό επείγει γιατί κάθε ημέρα που περνά πολύτιμα στοιχεία της παράδοσης μας θυσιάζονται στο βωμό του εκσυγχρονισμού. Καταστρέψαμε κομμάτια της ιστορίας του φυσικού μας χώρου, ας διαφυλάξουμε τουλάχιστον τα ήθη και εθιμά μας, το χρωστάμε στις επόμενες γενιές. Εγώ έλειπα στην Αμερική, όμως είμαι ξανά εδώ και διατηρώ το παντοπωλείο αυτό, όπως ακριβώς ήταν πριν μισό αιώνα".


Γνωρίζουμε ότι αλλού - π.χ. στη Νεάπολη Κρήτης - υπάρχουν λαογραφικά μουσεία με αναπαράσταση όπως  του κουρείου, του καφενείου, του παλιού μπακάλικου και μανάβικου.
Αυτό όμως εδώ, δεν είναι αναπαράσταση, είναι παράσταση ζωντανή, απευθείας από τα παλιά. Όμως για πόσο ακόμα..;
Αναφέραμε στον κυρ - Κώστα ότι θα προβάλουμε στο διαδίκτυο το παντοπωλείο του. Χαμογέλασε  χαρούμενος αλλά και αμήχανα υποδηλώνοντας την άγνοιά του.
Φύγαμε κρατώντας στο μυαλό μας την εικόνα του παντοπωλείου και στη ψυχή μας, τα λόγια που μας χαιρέτισε και που ήταν πολύ πιο γλυκά, από τα γλυκά που μας φίλεψε.



Σάββατο, Απριλίου 12, 2014 | 3 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...
Η Μερόπη στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή δραματουργία του 18ου και 19ου αι.

Η Μερόπη στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή δραματουργία του 18ου και 19ου αι.


Η Μερόπη ως πηγή έμπνευσης πάσης φύσεως καλλιτεχνών διατρέχει την Ευρωπαϊκή δημιουργία από την Αναγέννηση ως τις μέρες μας. Εκεί που κάνει όμως περισσότερο αισθητή την παρουσία της είναι στο δράμα και το μελόδραμα. Εδώ θα σταθούμε στον 18ο και 19ο αι. και θα σχολιάσουμε όχι μόνο την Ευρωπαϊκή παραγωγή, αλλά και την Ελληνική και τις μεταφράσεις ευρωπαϊκών έργων.

Η Μερόπη αντιστοιχεί στη πλέον σημαντική περίοδο της Μεσσηνίας και, όπως γνωρίζουμε, ήταν σύζυγος του Κρεσφόντη, του πρώτου βασιλιά της Μεσσηνίας μετά την Δωρική κατάκτηση. Ο Κρεσφόντης έλαβε ως μερίδιο την Μεσσηνία την οποία διακαώς επιθυμούσε, μεταχειριζόμενος ένα πονηρό σχέδιο κατά την κλήρωση. Από την Μερόπη ο Κρεσφόντης απέκτησε τρεις γιους. Λίγο αργότερα όμως ο Κρεσφόντης και οι δυο μεγαλύτεροι γιοί του δολοφονήθηκαν από τον Πολυφόντη ο οποίος υποχρέωσε τη Μερόπη να τον παντρευτεί. Η βασίλισσα όμως πρόλαβε να φυγαδεύσει τον μικρότερο γιο της Αίπυτο, ο οποίος τελικά κατάφερε να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του και των αδελφών του σκοτώνοντας τον Πολυφόντη και ανακαταλαμβάνοντας τον θρόνο της Μεσσηνίας.

Η επιρροή που έχει δεχτεί η Ευρωπαϊκή παραγωγή από τα κλασικά έργα, κυρίως του Ευριπίδη που ανέδειξε την Μερόπη στο έργο του «Κρεσφόντης», είναι ολοφάνερη. Πολλούς αιώνες αργότερα μετά τον Ευριπίδη, η Μερόπη και τα σχετικά με αυτή γεγονότα ενέπνευσαν πολλούς Ευρωπαίους δραματουργούς μεταξύ των οποίων και τον Βολτέρο. Το έργο του που ανήκει στον 18ο αι. γράφτηκε το 1736 και παρουσιάστηκε το 1743. Η Μερόπη του Βολτέρου έχει χαρακτηρισθεί ως το αντίστροφο δράμα του Ορέστη. Η πρώτη μετάφραση στα Ελληνικά τυπώθηκε στο Βουκουρέστι το 1819 από τον Μιχαήλ Χρησταρή. Η Ελληνική μετάφραση ανέβηκε στη σκηνή του ιδίου έτους στο θέατρο του Βουκουρεστίου σε διασκευή του θιάσου της Ραλλούς Καραντζά. Αρκετές δεκαετίες αργότερα η Μερόπη του Βολτέρου μεταφράζεται από τον Α. Ολύμπιο σε πεζό και εκδίδεται το 1873 στην Αθήνα. Άλλη μια ελληνική μετάφραση του Γαλλικού έργου σημειώνεται το 1883 από έναν ανώνυμο μεταφραστή με τα αρχικά γράμματα Α.Κ. με σκοπό να διδαχτεί στους μαθητές του Λυκείου του Σιμόπουλου. Η μετάφραση χαρακτηρίζεται «ελευθέρα δια την διάφορον φύσην εκατέρας των γλωσσών αλλά και του πεζού και εμμέτρου λόγου». Η μετάφραση είναι σε πεζή καθαρεύουσα και κάποια ονόματα έχουν αλλάξει. Άλλος ένας δραματουργός «Μερόπης» του 18ου αι. που επηρέασε τους δραματουργούς του 19ου είναι ο Βιτόριο Αλφιέρι (Vittorio Alfieri 1749-1803). Η υπόθεση της Μερόπης του Αλφιέρι ακολουθεί σε γενικές γραμμές την υπόθεση της Μερόπης του Βολτέρου. Το έργο είχε πρωτοφανή επιτυχία που αποδόθηκε στη φλόγα που υπήρχε στα δικά του συναισθήματα που είναι ηρωικά και ανυπότακτα και τα οποία εμπνέονται από τον πολιτικό ενθουσιασμό της εποχής του. Η Μερόπη του Αλφιέρι μεταφράστηκε στα Ελληνικά το 1887 από τον Γεώργιο ιερέα Χοϊδά στην Κεφαλλονιά σε πεζή καθαρεύουσα. Στα μέσα του 18ου αι ο Άγγλος ποιητής και κριτικός Μάτθιου Άρνολντ (Matthew Arnold 1822-1888) παρουσίασε μια δική του Μερόπη που υπήρξε σημείο αντιλεγόμενο. Σπουδαίος παιδαγωγός ο Άρνολντ, προσπάθησε να μιμηθεί τα αρχαία πρότυπα, φαίνεται όμως ότι δε το πέτυχε τόσο πολύ, διότι το έργο του αποτέλεσε σημείο έντονης κριτικής. Στη συνέχεια εμφανίζεται το έργο του Δημήτρη Βερναρδάκη. Δημιουργήθηκε βεβιασμένα λόγω συγκυριών και γράφτηκε σε διάστημα 36 ημερών. Την Μερόπη ενσάρκωσε τότε η μεγάλη ηθοποιός Vonasera Pipina. Είχε πρωτοφανή επιτυχία και το θέατρο εσείετο για πολλή ώρα από τα χειροκροτήματα των θεατών. Η Μερόπη του Βερναρδάκη, διαφέρει ουσιωδώς από το ομώνυμο έργο όλων των προηγούμενων ευρωπαϊκών συγγραφέων γιατί δεν έχει ευτυχή κατάληξη για την ηρωίδα η οποία τελικά θυσιάζεται για τη σωτηρία της πατρίδας. (Το έργο αυτό μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ).

Στην οπερετική παραγωγή, έχουμε 34 όπερες με τίτλο «Μερόπη» κατά τον 18ο και 19ο αι. που αναφέρονται φυσικά στη Μερόπη την βασίλισσα της Μεσσηνίας. Θα αναφερθούμε ενδεικτικά σε δυο – τρεις μόνο. Το 1790 γράφτηκε η Μερόπη του Μαζολίνη . Έκανε πρεμιέρα στο θέατρο της Βενετίας το 1796 και το 1806 έχουμε αναβίωση της ίδιας όπερας ενώπιων του Μεγάλου Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτη. Ο 19ος αιώνας μας προσφέρει και την «Μερόπη» του Portugal, ενός Πορτογάλου συνθέτη που ανέβασε το έργο στη Λισαβόνα το 1804. Την επόμενη δεκαετία βρίσκουμε την «Μερόπη» ενός Γερμανού συνθέτη, του Vilhem Ambold, που ανέβηκε το 1832. Το 1840, ο πιο γνωστός ιταλός συνθέτης, ο Giovanni Pacini, ανεβάζει την δική του «Μερόπη» στη Νάπολη. Η τελευταία «Μερόπη» προέρχεται από τον επίσης Πορτογάλο συνθέτη Joly Braga Santos ο οποίος έφτιαξε μια «Μερόπη» αρκετά σύγχρονη που την παρουσίασε στην Λισαβόνα το 1958.
Παρασκευή, Απριλίου 11, 2014 | 0 σχόλια | Διαβάστε τη συνέχεια...