Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2009

Γαστρονομικά ήθη και έθιμα της Μερόπης (β' μέρος)

Εικόνα
Τότε που γινόταν το μεγάλο πανηγύρι και το μεγάλο φαγοπότι, ήταν τις Απόκριες με τα χοιρινά. Δεν υπήρχε σπίτι που να μην είχε ένα ή δύο χοιρινά, που σφάζονταν όλα την ίδια μέρα ή το πολύ σε δύο τρεις μέρες.
Με το χάραμα ετοίμασαν οι νοικοκυρές το καυτό νερό, τον «θερμό» και σε λίγο γονάτιζαν το ζώο και του έκοβαν τον «καρούτζο». Θρήνος και κοπετός, από σπίτι σε σπίτι ακούγονταν οι σπαραχτικές φωνές των σφαζόμενων χοιρινών σ’ όλο το χωριό. Το πέταγαν αμέσως έπειτα επάνω σε ένα πρόχειρο κρεβάτι από σανίδες στην αυλή του σπιτιού και άρχιζαν να το ξεθερμίζουν και να το αποτριχώνουν ξυστά με τα μαχαίρια. Αφού πρώτα το καθάριζαν και το ξέπλεναν καλά - καλά, το κρεμούσαν από το τσιγκέλι στη μουριά ή αλλού για να του ανοίξουν την κοιλιά και να το τεμαχίσουν. Έθιμο ήταν από το αίμα του γουρουνιού, όταν του έκοβαν τον καρούτζο, να ματώνουν με ένα κόκκινο σταυρό και τα παιδιά στο μέτωπο ή στο μάγουλο ή στη μύτη και να εύχονται «και του χρόνου». Δεν ήταν σπάνιο να κόβουν ένα κομμάτι από τον καρο…

Η γυναίκα στη Μερόπη

Εικόνα
Τις γυναίκες της Μερόπης, οι συνθήκες της παλιάς εποχής και η νοοτροπία των ανθρώπων, τις είχε καταδικάσει να προσφέρουν πολλά, αλλά να φαίνονται λίγο. Να κρατούν και να μάχονται σε μια έκταση 70% της ζωής, αλλά τη νίκη και τη δόξα να την καρπούνται οι άντρες, οι αφέντες της τοτινής ζωής.

Σωματική ή βιολογική κατάσταση. Είναι αναμφισβήτητο ότι η γυναίκα της Μερόπης (του 1900 περίπου), ήταν ένα γερό και καρπερό κλαρί. Καλοφτιαγμένη, γερή, αεράτη, εύστροφη και κοινωνική. Είναι γεγονός ότι ήταν μεγαλύτερο το ποσοστό των «καχεκτικών και ζαβών» ανδρών από το αντίστοιχο των γυναικών. Ιδιαίτερα το κεφάλι της, το βλέμμα της, το πρόσωπό της, η ομιλία της απέδιδαν ένα τύπο υψηλού εξελικτικού επιπέδου.

Δραστηριότητα και εργασίες. Η δραστηριότητα και οι εργασίες της Μεροπαίας γυναίκας ήταν τεράστια σε έκταση και σε βάθος: Αγρότισσα, κτηνοτρόφισσα, (οικόσιτης μορφής) μαγείρισσα, νοικοκυρά, παιδοποιητική μηχανή, υφάντρα, φουρνάρισσα και τόσα άλλα. Δεν υπήρχε τομέας της οικογενειακής και οικονομική…

Περιήγηση στον τόπο μας το 1819 απ' τον WILLIAM GELL

Εικόνα
"...Ερχόμενοι από το Λοντάρι, σταματήσαμε στο χάνι της Τσακώνας. Εδώ ξεκουραστήκαμε και οι οδηγοί μας δείπνησαν. Ενώ θαυμάζαμε από το χάνι την θαυμάσια θέα μπροστά μας, μερικές γυναίκες πέρασαν φορτωμένες με βαριά φορτία, τα οποία τις έκαμψαν σχεδόν στο έδαφος, ενώ οι άνδρες που τις συνόδευαν δεν συμμετείχαν καθόλου στην εργασία. Δώσαμε μερικά χρήματα στις φτωχές γυναίκες, και λίγο από το ψωμί και τα σύκα μας. Αυτή η κίνηση τους εξέπληξε πολύ. Φαινόταν ότι μετά βίας κρατούσαν τις αισθήσεις τους. Με τέτοια ασυνήθιστη μεταχείριση προς αυτές, οι άνδρες τους έδειχναν πραγματικά να τις σκέφτονται και να τις φροντίζουν λιγότερο από τα άλογα και τα μουλάρια τους.
Παραμείναμε ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο χάνι της Τσακώνας. Αυτό το οικοδόμημα, αποτελείται, όπως είναι συνηθισμένο στις επαρχίες, από ένα μακρόστενο και χαμηλό υπόστεγο, με κάποιο χώρο υποδοχής που περιβάλλεται με μικρότερα χαμόσπιτα, και φτωχικούς ξενώνες, περίπου 8 πόδια ψηλούς. Μερικά βαρέλια με ρύζι, λάδι, ρετσίνα, …