Meropitopik

Η Μεσσηνία που δε γνωρίσαμε, η Μεσσηνία που "έφυγε", εξακολουθεί να μας μιλάει μέσα από τις εικόνες των περασμένων αιώνων. Τα χρόνια κύλισαν από τότε, οι αιώνες άλλαξαν και κοντά τους άλλαξαν πολλά ακόμα. Και φτάσαμε στις μέρες μας που με τόσες αλλαγές και ανακατατάξεις φαίνεται σαν χρήσιμο - αν όχι αναγκαίο - να καταφύγουμε σ' αυτές τις εικόνες για να επαναπροσδιορίσουμε το είναι μας και τις επιδιώξεις μας. Έτσι κι αλλιώς, ένα "ταξίδι" στο παρελθόν πάντα ασκεί μια παράξενη γοητεία. Πόσο άλλωστε, όταν το "ταξίδι" αυτό γίνεται στη Μεσσηνιακή γη. Εδώ θα παρουσιάσουμε 4 κατηγορίες εικόνων - αρχείων. Γκραβούρες, φωτογραφίες, χάρτες και επιπλέον, για τους φίλους του φιλοτελισμού, κι όχι μόνο, μια κατηγορία Postal stamps του 19ου και αρχών του 20ου αι. Περιηγηθείτε - "ταξιδέψτε" από τους παρακάτω συνδέσμους. ΓΚΡΑΒΟΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΧΑΡΤΕΣ POSTAL STAMPS

Η δημοσίευση αυτή, όπως και ολόκληρο το ιστολόγιο, είναι ένα έργο αγάπης για τον τόπο μας, για τη Μερόπη μας. Είναι έργο αγάπης για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και πέθαναν εκεί. Για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και ζουν εκεί. Για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν εκεί και ζούνε ή πέθαναν στα ξένα. Και, τέλος, για τους Μεροπαίους που δε γεννήθηκαν εκεί, μα που θέλουν να έχουν μέσα στη καρδιά τους «λίγο χώμα, χώμα… Μεροπαίικο», κάτι από τη γη των πατέρων τους. Η δημοσίευση αυτή, καθώς και όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτό το ιστολόγιο που αφορούν την ιστορία μας και τη λαογραφία μας, είναι έργο αγάπης και για τον άψυχο τόπο μας, που έχει ψυχή και μας μιλάει και θα μας μιλάει ως το μνήμα. Για τα σπίτια μας, για τους δρόμους μας, για τα σχολεία μας, για τα κλαριά μας και για τα μνήματα των προγόνων μας. Σε τούτη τη δημοσίευση έγινε προσπάθεια να διασωθούν και να ταξινομηθούν όσα στοιχεία υπήρχαν σκόρπια, πολλά από αυτά άγνωστα και που μας μαρτυρούν τα εξελικτικά στάδια της ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕ...

Η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας, ενίοτε όχι και τόσο καλά κρυμμένη… Το ότι καμιάς σημασίας κι ενδιαφέροντος για αρχαιολογική σκαπάνη κι έρευνα δεν έτυχαν οι περιοχές της αρχαίας Οιχαλίας και Στενυκλάρου, δεν σημαίνει ότι είναι στείρες αρχαίων ευρημάτων. Τούτο μας το επιβεβαιώνει ο ενοριακός ναός του αγίου Γεωργίου στη Στενύκλαρο. Πιθανόν να μην είναι υπερβολή ο χαρακτηρισμός του ως "μίνι αρχαιολογικό μουσείο". Εξάλλου, είναι ο μοναδικός μάρτυρας αρχαίων ευρημάτων στην περιοχή μας. Αξίζει, πιστεύουμε, μια επίσκεψη στο ναό για να δούμε από κοντά όσα από τα αρχαία ευρήματα οι κατασκευαστές του φρόντισαν να "περισώσουν" και να "αναδείξουν". Βέβαια, οι γυναίκες δε θα έχουν την ευκαιρία πλήρους "περιήγησης", αφού το σημαντικότερο κομμάτι βρίσκεται στο ιερό του ναού, αλλά και οι άντρες ακόμα θα πρέπει να "ιεροσυλήσουν", σηκώνοντας το υφασμάτινο κάλυμμα της αγίας τράπεζας! Ο ναός είναι σχεδόν πάντα κλειδωμένος, όμως, και μια απλή περιήγηση περιμετρ...

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν υπήρξε καμία ιστορική αναφορά για το δήμο Οιχαλίας από την ίδρυσή του (1836) μέχρι την κατάργησή του (1912). Ή, όσα έχουν γραφτεί εξαντλούνται σε μερικά σκόρπια διοικητικά στοιχεία, ποιοι διετέλεσαν δήμαρχοι, πάρεδροι κλπ. Για την ιστορία όμως του τόπου, τις κοινωνικές συνθήκες, το πλαίσιο της ζωής των προγόνων μας και τα γεγονότα της εποχής εκείνης υπάρχει απόλυτο κενό. Το γιατί ποτέ δεν γράφτηκε κάτι για έναν από τους παλαιότερους δήμους του νεοελληνικού κράτους, μιας όμορφης και πλουτοπαραγωγικής γωνιάς της πατρίδας μας, είναι πράγματι μια απορία. Στην προσπάθεια να συλλεγούν ιστορικά τεκμήρια για τη παρούσα μελέτη, προέκυψε πως δεν υπάρχουν! Κι αυτά που υπήρχαν ήταν ασήμαντα και λιγοστά. Άλλη μια απορία. Γιατί δεν υπάρχουν; Σε αυτές τις απορίες πιθανόν να δώσετε εσείς οι αναγνώστες την απάντηση στο τέλος αυτού του άρθρου. Στο ιστολόγιό μας, υπήρχε ήδη μια δημοσιευμένη μελέτη για το δήμο μας, αναφερόμενη στα έτη 1841 ως το 1850. Εδώ, αφού εμπλουτίστηκε με...

ΘΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΝΤΟΥΡΑΚΟ ΤΗΣ ΟΙΧΑΛΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ 27 Απριλίου του 1941. Τα γερμανικά Στούκας πετούν στον ουρανό της Μεσσηνίας και σκορπούν το φόβο και τον τρόμο. Ένα τζιπ του Ελληνικού Στρατού έχει κατέβει την Τσακώνα και τρέχει στον κάμπο της Μεσσηνίας με προορισμό το λιμάνι της Καλαμάτας. Δέχεται επίθεση από αέρος. Η γερμανική εμπρηστική βόμβα σκοτώνει τους επτά από τους οκτώ Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτες! Είναι καλοκαίρι του 1990. Έχει επισκεφθεί την Αλλαγή ο Γιώργος Βούλης, που ψάχνει να βρει τον τάφο του αδελφού του. Τον έλεγαν Κωνσταντίνο, ήταν ανθυπολοχαγός του 87ου Συντάγματος Πεζικού. Σκοτώθηκε στις 27 Απριλίου του 1941 από την εμπρηστική βόμβα του γερμανικού Στούκας κοντά στη γέφυρα του Ντουράκου, μετά την Τσακώνα προς την Αλλαγή. Χάρη στη βοήθεια του Ηλία Δημοηλιόπουλου, από τα Καλύβια και του Μίμη Παρασκευόπουλου, γραμματέα τότε της Κοινότητας Οιχαλίας, από το Σαντάνι (Ανδανία), ο Γιώργος Βούλης μετά από πενήντα ολόκληρα χρόνια βρήκε το κοινοτάφιο του αδε...

Η Μεσσηνία έχει να επιδείξει ένα πολύ σπουδαίο πλούτο βιβλίων και συγγραφέων, πιθανόν όσο κανένας Νομός στη χώρα μας. Αυτό ενισχύεται από τα δεδομένα που θέλουν τα Μεσσηνιακά βιβλία να κατέχουν τη πρώτη θέση στις πωλήσεις των τοπικών βιβλίων. Ένδειξη, ότι ο Μεσσηνιακός λαός αγαπάει τον τόπο του, "διψάει" για αυτόν. Εδώ, προβάλλοντας ένα μικρό δείγμα, ένα ελάχιστο ανθολόγημα μερικών σπουδαίων Μεσσηνιακών βιβλίων, ευελπιστούμε να διεγείρουμε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον προς αυτά και να υπενθυμίσουμε ότι το "διάβασμα" στο net δε συγκρίνεται με το διάβασμα ενός βιβλίου, το οποίο θα παραμένει πάντα μια κλασική αξία! ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΩΝ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΙΩΝ ΜΟΥΓΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΕΞΟΡΑΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΕΤΟΦΩΛΙΑΣ με ιδιαίτερη ευχαρίστηση παραδίδει στην κυκλοφορία ένα σπουδαίο βιβλίο γραμμένο από το δάσκαλο Δημήτριο Μουγγό και προλογισμένο από το συγγραφέα και εκδότη Χρήστο Ρέππα. Το χαρακτηριστικό και συνάμα εντυπωσιακό για την περίπτωση στοιχείο είναι ότι οι πολύτιμοι και ανιδιοτελεί...

Ένα αδίκως παραμελημένο βυζαντινό θρησκευτικό μνημείο, ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, βρίσκεται στις παρυφές της βορειοανατολικής πλευράς της πόλης του Μελιγαλά. Το βυζαντινό αυτό μνημείο, δυστυχώς δεν έτυχε μέχρι σήμερα την φροντίδα και συντήρηση που απαιτεί η μακραίωνη ιστορία του, πλην της αντικατάστασης της στέγης του που βρίσκεται σε εξέλιξη και που έχει καταντήσει η ολοκλήρωσή της κάτι σαν το γεφύρι της Άρτας. Παράλληλα, δεν έτυχε ούτε της ανάδειξης της ιστορίας του μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστική είναι γι' αυτό η αναφορά που γίνεται από το επίσημο site του δήμου Μελιγαλά (www.meligalas.gov.gr) και που περιορίζεται όλη κι όλη στο: "Άγιοι Ταξιάρχες του 13ου αιώνα, βυζαντινού ρυθμού". Είναι μάλλον φανερό πως ο ναός ξεκίνησε σαν απλή μονόχωρη εκκλησία με τρούλο στην υστεροβυζαντινή εποχή (και όχι μεταβυζαντινή, έτσι θα λεγόταν αν είχε χτιστεί επί Τουρκοκρατίας) και στη συνέχεια επεκτάθηκε με τα δύο παράπλευρα κτίσματα. Κατά τη προσωπική μας εκτίμηση, ο ρυθμός του ε...