Meropitopik

Πέρα στις πλατειές πεδιάδες της μακρυνής Θράκης, η άνοιξη είχε φτάσει γιά τα καλά. Οι ημέρες είχαν μεγαλώσει, τα ηλιοτρόπια είχαν ψηλώσει κοιτάζοντας συνέχεια τον Ήλιο, και τα βουβάλια στούς βάλτους αναμασούσαν τεμπέλικα το χορτάρι. Στίς πυκνόφυλλες λεύκες τα πουλιά έφιαναν τίς φωλιές τους. Εκείνο το πρωινό, σ’ενα χωριουδάκι ανατολικά του Νέστου, ένας νέος ψηλός με κατάξανθα μακρυά μαλλιά, βγήκε στο δρομάκι. Ξοπίσω του η ηλικιωμένη γυναίκα με τον μακρύ της χιτώνα τον ακολούθησε. -Ωστε γυιέ μου θα φύγεις; τον ρώτησε με φωνή τρεμάμενη. - Ναί μητέρα, πρέπει να φύγω. Ο Βασιλιάς της Οιχαλίας με κάλεσε στα μεγάλα Μυστήρια που θα γίνουν στην αρχή του φθινόπωρου στό Καρνάσιο άλσος της Ανδανίας. Θα παίξω λύρα και θατραγουδήσω στην τελετή της έναρξης. Η Μεσσηνία μάνα μου είναι τόσο μακρυά που δεν το βάνει ο νους σου και πρέπει να ξεκινήσω τώρα που είναι Άνοιξη για να είμαι εκεί στήν αρχή του φθινόπωρου. Είδε η μάνα ότι δεν γινόταν να αναβάλει το ταξίδι ο γυιός της.Πήρε το ταγάρι που είχ...

Του Δημήτρη Πετρόπουλου:  Ήταν η γειτονιά μας εκείνα τα χρόνια, ο κόσμος μας όλος!  Εκείνα τα χρόνια, μιλάμε για την δεκαετία του 1950, όταν λέγαμε ‘’ η Γειτονιά μας’’, δεν εννοούσαμε μόνο τον τόπο, αλλά και τη μάζωξη των γειτόνων, είχε δηλαδή και κοινωνική έννοια. Στην αγορά ήταν τα καταστήματα, τα καφενεία, ο κόσμος που πέρναγε, αλλά πίσω από τα χτήρια της αγοράς σχηματίζονταν οι κοινωνικές γειτονιές. Το μέρος της συγκέντρωσης ήταν ένα διαλεγμένο μέρος που έπρεπε να έχει απλοχωριά και να είναι προφυλαγμένο από τον αέρα. Τ’ απογεύματα, από τον Μάη μέχρι πέρα τον Σεμπτέβρη, σχεδόν καθημερινά, οι γυναίκες που δεν μπορούσαν βέβαια να πάνε στό καφενείο, μαζεύονταν εκεί. Μία έφερνε την κοντή καρεκλίτσα της, άλλη έφερνε σκαμνάκι ή καμιά φορά μερικές κάθονταν και επάνω σε επίπεδες πέτρες που με τον καιρό είχαν αποθέσει εκεί. Γεμά...

Το μισογκρεμισμένο πατρικό της Μαρίας Κάλλας θα ανορθωθεί και πάλι στο Νεοχώρι Μεσσηνίας. Τα ερείπια από τους τοίχους της οικίας των Καλογεροπουλαίων, εκεί που τελειώνει το ποτάμι της Μαυροζούμενας, δεν αντέχουν άλλους σεισμούς και θεομηνίες. Κάποιοι γέροντες που είναι εν ζωή θυμούνται ακόμη τη μικρή Μαρία να παίζει στον ανθισμένο κήπο που τώρα είναι πνιγμένος από τα αγριόχορτα, λίγο προτού οι γονείς της -ο φαρμακοποιός του Μελιγαλά Γιώργος Καλογερόπουλος και η μητέρα της Ευαγγελία Δημητριάδη- φύγουν μετανάστες στην Αμερική. Το οίκημα έφτασε να ρημάξει από την ασυνεννοησία των κληρονόμων και την κρατική αδιαφορία, που χρόνια τώρα δεν μπορούσαν να τα βρουν. Ωσπου έριξαν νερό στο κρασί τους η Σωτηρία Καλογερόπουλου -σύζυγος του αδελφού του πατέρα της Μαρίας Κάλλας- και η κόρη της Παπαϊωάννου Βασιλική, που δέχτηκαν την προσφορά του πρώην δήμου Μελιγαλά και πούλησαν το μισογκρεμισμένο σπίτι και το οικόπεδο, έναντι 100.000 ευρώ. Και τώρα, πέτρα στην πέτρα θα ανοικοδομηθεί εκ βάθρων για ...

Θα ήθελα με το παρόν κείμενο να έρθω αρωγός στην προσπάθεια του « βράχου που μιλούσε » για την ανάδειξη της ιστορίας του τόπου μας. Ελπίζω να συγχωρήσετε τον τοπικισμό μου, καθότι τα πιο κάτω επικεντρώνονται κυρίως στην ιστορία του χωριού μου Σολάκι. Ελπίζω όμως και πάλι αυτό το μήνυμα να γίνει το έναυσμα για την ανάδειξη και άλλων ιστορικών, λαογραφικών γεγονότων ή παραδόσεων που θα αφορούν τα χωριά της περιοχής μας και … γιατί όχι… κάποτε ίσως να συγκεντρωθούν σε κάποια έκδοση.. Αντιγράφω, μερικά αποσπάσματα, από την περιοδική έκδοση του εξωραϊστικού συλλόγου απανταχού Σολακαίων «Ο Αγ. Δημήτριος» τεύχος 5, Οκτώβριος 1988 που είχε σαν κεντρικό θέμα την ιστορία του Σολακίου και της περιοχής του: «…..Ανοίγοντας τον 3ο τόμο της Εκδοτικής Αθηνών «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ» και στο κεφάλαιο για τους μύθους της Μεσσηνίας (σελ. 204) διαβάζουμε κατά την κάθοδο των Δωριέων (1100 π.Χ.), των Ηρακλειδών – των απογόνων του Ηρακλή όπως ήθελαν να λέγονται – η Πελοπόννησος διαιρείται σε τρεις κλήρους, τ...

Ισπανική γρίπη.  Το έτος 1917- 1918 και ενώ ακόμη διαρκούσε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος παρουσιάστηκε σε μορφή επιδημίας η αρρώστια της ισπανικής γρίπης. Σαν πυρκαγιά που απλώνεται από τον ισχυρό άνεμο, απλώθηκε και αυτή από στρατόπεδο σε στρατόπεδο και από χώρα σε χώρα και έφτασε και στην πατρίδα μας. Τα ανύπαρκτα τότε μέσα προφύλαξης και καταστολής, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, οι εξαρτημένοι από τις κακουχίες και τις συνθήκες του πολέμου οργανισμοί, επέτρεψαν στην αρρώστια να εξελιχθεί σε επικίνδυνη πυρκαγιά που θέρισε χιλιάδες ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, άντρες και γυναίκες, χωριάτες και αστούς. Αρκετοί Μεροπαίοι έπεσαν θύματα της κακής εκείνης αρρώστιας, πολλά σπίτια κρέμασαν τα μαύρα καλύμματα στις εξώπορτες και όσοι έζησαν εκείνη τη θεομηνία διηγούνταν ως το τέλος της ζωής τους το φόβο και τον τρόμο που δοκίμασαν τότε. Ακριδοπόλεμος  Κάτι που δεν το περίμενε κανείς, κάτι που δεν το λογάριαζε άνθρωπος, ήταν η επιδρομή της ακρίδας κατά το 1928 και 1929. Απότομα και...

" Εγκαταστάσεις με φωτοβολταϊκά στη βόρεια Μεσσηνία (Άνω Μεσσηνία) " θα είναι το θέμα της εισήγησης της εκπαιδευτικού του Δημοτικού Σχολείου Αυλώνας για το Πανελλήνιο Συνέδριο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στις 9- 10 Απριλίου 2011 στην Καλαμάτα. Κατά την εισήγηση αυτή θα παρουσιαστεί ντοκιμαντέρ που δημιούργησε η εκπαιδευτικός με τους μικρούς της μαθητές. Η Οιχαλία μπαίνει στο στόχαστρο των μαθητών και της εκπαιδευτικού, οι οποίοι ερευνούν τα Φωτοβολταικά Πάρκα που βρίσκονται στην περιοχή μας. Περιμένουμε με εξαιρετικό ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ για τα φωτοβολταϊκά πάρκα της Άνω Μεσσηνίας, μέσα από το οποίο προβάλλεται και η αποκλειστική συνέντευξη του αντιδημάρχου Οιχαλίας κ. Ηλία Σταυρόπουλου, που μιλάει για την πολιτική του Δήμου όσον αφορά τη πράσινη ενέργεια αλλά και εκφράζει την άποψή του ως ιδιώτης επενδυτής. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πρόγραμμα διαβάστε ΕΔΩ

Ήταν προχωρημένη η Άνοιξη. Ένα πρωινό, ξεκίνησα μόνος μου για το χωριό μου. Η διαδρομή ήταν καταπληκτική, ο δρόμος άνετος, όλα χαρά θεού. Από τα Παραδείσια και κάτω ο δρόμος στενεύει αλλά δεν παύει να είναι όμορφος. Κατηφόριζα σιγά σιγά και εκεί στις πρώτες στροφές της Τσακώνας, στα δεξιά μου είδα το στενό δρομάκι που οδηγεί στον Βλαχονικόλα. Αμέσως χωρίς να το πολυσκευτώ, έκανα δεξιά , μπήκα στον μικρό χωματόδρομο και μετά από οκτακόσια δύσκολα μέτρα, σταμάτησα κοντά στο εκκλησάκι του Αη Νικόλα. Ήθελα να ιδώ τον τόπο που κάποτε είχα πάει κατασκήνωση και που αρκετές φορές με φίλους ήπιαμε ένα κρασάκι και ξεκουραστήκαμε. Τα πλατάνια είχαν γεμίσει με φύλλα, χορταράκια και λουλούδια σκέπαζαν όλο τον τόπο. Ανέβηκα σιγά σιγά δίπλα από τον μικρό καταρράκτη με πολύ κόπο είναι αλήθεια και σε λίγο βγήκα σε ένα μικρό ξέφωτο. Η θέα ήταν καταπληκτική. Εκεί δίπλα ήταν ένας μεγάλος βράχος, γκρίζος. Τον παράστεκαν πουρνάρια και σφελάχτρια γύρω γύρω. Στα πόδια του, λίγα από τα τελευταία κυκλάμινα...